Tijd voor een geurblog

Toen ik vanochtend de deur achter me dicht trok, ben ik even stil blijven staan bij een struik. Vorig voorjaar heb ik door een tuinman mijn voortuin laten kortwieken. Ik kreeg al een tijdje commentaar van de buurt. Tenminste, ze vroegen heel subtiel of ik nog van plan was in de tuin te gaan werken. Nou ja, subtiel... Hoe dan ook is het redelijk uitzonderlijk als ik een plant (binnen of buiten) langer dan een jaar in leven kan houden. Nadat voor alles netjes was opgeruimd heb ik mezelf een jasmijn cadeau gedaan. Niet echt een fraai ding, maar als de bloemetjes open gaan, dan ruikt het zoooo lekker voor mijn huis.

Vanochtend ontdekte ik de eerst knoppen. Hij leeft dus nog. De vlag kan uit! Over een paar dagen, misschien een week, komen ze vast uit. Het zomergevoel is compleet. Dan waan in me weer aan de rand van het zwembad, onder een palm, omringd door jasmijnbloemen nabij de Peñon de Ifach. Ja, je moet iets als je al zo lang niet op vakantie bent geweest.

Twee lessen (2)

Hoe vaak is het je niet overkomen dat je nu ECHT een voorstel moet afhebben, maar dat het niet lukt, je zit vast. Of dat die verrekte sleutels weer eens kwijt zijn en je iedere stap in huis achterstevoren aflegt om je weg na te gaan en hopelijk op die route ergens die krengen te vinden.

Of het nu gaat om dat ene advies, die geweldige creatieve oplossing, het antwoord op levensvragen, of die verrekte sleutels. Wie zoekt zal niet vinden. Wanneer je zoekt sluit je je af. Je hebt oogkleppen op en kijkt alleen naar de voorgeprogrammeerde dingen of plaatsen. Tunnelvisie. Je hebt geen oog meer voor alle mogelijkheden die buiten het gebaande pad liggen. Of voor mensen en relaties die niet direct in het zogenaamd logische profiel passen. Of voor vergezichten die je inspireren. Of voor afwijkende meningen die je eigen overtuiging kunnen aanscherpen.

Om te vinden, of de antwoorden jou te laten vinden, kun je het beste even alles loslaten. Een stukje fietsen, klooien met collega’s, muziek luisteren, bellen met een vriend, administratie bijwerken, spicy dagdromen, wat dan ook, als je maar niet denkt aan dat ene. Probeer het maar eens, works for me.

Twee lessen (1)

De waarheid bestaat niet. Waarheid is een enkelzijdig iets. Het bestaat alleen in de ogen van de beschouwer. De echte waarheid over de waarheid is dat het een begrip is met vele facetten. Soms aanvullend als meerdere schakeringen van eenzelfde kleur. Soms schijnbaar tegenstrijdig als zwart tegenover wit. Maar alleen het totaal aan waarheden vormt de echte waarheid.

Zo bestaan er geen goede of slechte mensen. Het is niet zo dat een mens van slecht naar goed kan worden bekeerd. Of andersom. Beide waarheden, en ook alle kleurschakeringen daartussen, zitten in iedereen opgesloten. Tegelijkertijd! In iedere zondaar zit een heilige en in iedere heilige een zondaar. De meeste grote criminelen van onze geschiedenis hebben goed in zich gehad. Ook zij hebben gehouden van hun geliefde of geprobeerd hun kind te behoeden voor pijn. De meest liefhebbende mensen hebben wel eens anderen gekwetst.

Het aloude thema van de strijd tussen goed en kwaad is niets anders dan een equilibrium dat niet kan worden opgelost. Sterker nog, het is geen strijd. In ieder geval niet iets dat moet eindigen met één winnaar. De dynamiek en stroming van energie, zoals de hoge en lage drukgebieden in de atmosfeer, dat is waar het om gaat. Harmonie en evenwicht. In ieder mens afzonderlijk en in alle mensen bij elkaar.

Het schilderij

In stadsdeel Tongelre, vlakbij het spoor woonde mijn opa in een piepklein gelijkvloers huisje. Het huisje zelf was eenvoudig en ouderwets. Nog met een zondags kamertje en zo. Het huisje stond redelijk gevuld met allerlei prullaria. Het centrale punt in de woonkamer was de eettafel. Vaste prik op 1^e Kerstdag verzamelde daar de familie. Parallel aan de tafel stond een lage lange kast en daarboven hing een schilderij van schepen in een haven met daarboven een typisch Hollandse lucht. Op een andere plek in dat kleine kamertje hing ook een schilderij van een boer die het land omploegde met behulp van een of ander dier, maar daar had ik niet zoveel mee. Er hingen nog veel meer afbeeldingen en kleine schilderijtjes, het hing eigenlijk best wel vol. Maar dat schilderij met die schepen, daar keek ik graag naar. Ik heb zelfs als kind wel eens gedacht dat ik die best graag zou hebben.

De laatste jaren van zijn leven bracht opa door in een verzorgingstehuis, maar omdat hij zo’n teringhekel had aan dat soort instellingen, werd het huisje aangehouden. Ik was een jaar of 13 toen hij overleed. De dag na zijn overlijden verzamelde de familie zich bij het kleine huisje. En tot ieders grote schrik was er ingebroken die nacht. De nacht nadat hij was overleden. Er was niet veel weg, alles leek er te zijn. Behalve twee schilderijen, die met de boer en ja hoor die met de schepen...

Nu kom ik regelmatig over de vloer bij de lokale kunsthandel in Nuenen. Voor een snelle ‘hoi’ of een uur ouwehoeren met M. Ik maak altijd een rondje om te zien wat er allemaal hangt. Vaak vind ik het klassieke spul uit de kunsthandel mooier dan het moderne werk uit de galerie. En regelmatig wordt ik herinnerd aan dat schilderij van opa. Ik vraag me af: Zou ik het ooit nog eens terugzien. Dat ik op een dag bij M op de koffie kom en tadaaa, daar hangt ie dan. Zou wel leuk zijn toch?

Ik heb al een boek

Mij is laatst aangeraden om wat vaker een moment van bezinning in te bouwen. Maar hoe doe je dat? Nou lees eens een boek, kreeg ik als antwoord. Nu ben ik een beroerde lezer. Dus echt blij was ik niet met dat advies. Van de Sint heb ik afgelopen jaar een boek gekregen, wat ik nog steeds niet uit had. Ik vond dat ik eerst dat maar moest afronden. Gisterenavond om 23.00 las ik de laatste letters uit Siddhartha. Ik sloeg het boek dicht en begon flard voor flard terug te halen wat ik had geleerd. Daarover volgt later meer. Maar de zintuiglijke ervaring die ik daarbij voelde, die wil ik jullie niet langer onthouden. Ken je dat gevoel dat je wakker wordt (zonder wekker) nadat je heel erg lang en diep hebt geslapen? Of de tinteling die je hebt vlak voordat je kippenvel van iets krijgt? Of hoe je huid nog een tijdje semi-verdoofd nazoemt na een flinke massage? Nou dat dus. Vanmiddag was ik vrij en ik ben rechtstreeks vanuit VIS naar de Nuenense boekhandel gereden. Na een uur of wat verliet ik het pand met een plastic tasje vol.

Liefde is (1)

Samen in stilte genieten. Staren naar het niets of naar voorbijgangers of naar het wuiven van de bomen. Rozig van de wijn of kraakheldernuchter op een frisje. Er valt geen woord. Ieder woord dat je zou zeggen of horen doet afbreuk aan deze gelukzalige vrede. Ieder met zijn eigen dagdroom. Naast elkaar voortschrijdend in perfecte harmonie. Als de volmaakte uitvoering van een synchroon-zwemmersduo, maar dan zonder de inspanning en training. Deze ‘kuur’ ontstaat geheel natuurlijk en instinctief. Ik heb dit gevoel pas enkele malen mogen ervaren. Zowel met een goede vriendin als met een partner. Maar het is lang geleden. Vergeten doe ik dat gevoel echter nooit en ik hoop dat ik nog ooit een zielsverwant tegenkom waarmee ik deze opperste staat van geluk mag ondergaan.

Het kan verkeren

De Europese aanbesteding voor die ene overheidsinstelling is uitgelopen op een ‘Nee’ voor VIS... Het nieuws kwam bij ons binnenvallen ongeveer een uur voordat een potentiële nieuwe klant op de stoep zou staan. Een zware klap. Iedereen probeerde het nieuws op zijn eigen manier te verwerken. R en G kropen samen om te delen in de teleurstelling. O ging als een idioot verder met andere new business-lijntjes die open staan. Ik boog me over de uiterst vage NEE-mail om te analyseren en becijferen waar het ‘m nu in zat. En D en S moesten de pijn verbijten, omdat ze zo nog een knallende presentatie moesten geven aan die prospect.

Een uur verstreek en daar was de dame van Ecco. D, S en ik hebben in de afgelopen week een krachtig verhaal op papier gezet en vanmiddag hebben D en S de dame bedolven onder de leuke en verrassende ideeën. Na anderhalf uur verliet ze stuiterend van enthousiasme ons pand. Ze wilde ons verhaal heel graag terugzien in een begroting. En wel uiterlijk maandag. As. woensdag beslist ze wat Ecco ermee gaat doen en dus ook of ze klant worden bij VIS. Signalen staan dus op groen!

Wat een rollercoaster aan emoties op één dag. Ik ben kapot...