zaterdag 7 mei 2016

Genegeerd

Vandaag zag ik haar. Na ongeveer een jaar. Ze kwam me tegemoet lopen terwijl ik naar de supermarkt liep. Ik zag haar en ze moest me ook hebben gezien, maar ze keek strak voor zich uit. Op zo'n vijf meter afstand sloeg ze af naar het gangetje waar de winkelwagentjes staan. Even later passeerde ze me op nog geen meter in de supermarkt. Ik zag haar toen ze een meter of twee verderop was. Ik keek haar na, maar ging niet achter haar aan om  haar aan te spreken. Ik was te bang voor pijn. Die had ze me al genoeg bezorgd. 

De laatst woorden die ze een-op-een tegen me had gesproken waren via what's app gegaan. "We zullen weer snel een datum plannen." Maar die datum kwam er nooit. Tijdens haar vrijgezellendag was ze ronduit afstandelijk. Maar goed, ik zat die dag ook niet lekker in mijn vel. Tijdens de trouwdag negeerde ze me volledig. Ja, ik was onderdeel van het selecte gezelschap dat die dag aanwezig was, maar waarom ik uitgenodigd was, was mij een raadsel. Ook al kende ik haar al zevenentwintig jaar, ik was een vreemde voor haar. Achteraf heb ik gewenst dat ze de uitnodiging had ingetrokken. Want wat heb ik me ongewenst gevoeld op die dag. Het putte me volledig uit.

Tot op de dag van vandaag kan ik me niet indenken wat ik haar heb aangedaan waardoor ze me gewoon uit haar leven heeft geschrapt. Natuurlijk waren er in onze vriendschap periodes dat we elkaar minder zagen. Maar dat gebeurt wel vaker lijkt me in zo'n lange vriendschap. Allebei druk, allebei een agenda. Maar als we elkaar zagen, was het altijd goed.

Terwijl ik gespannen door de supermarkt liep, wachtte ik het moment af dat ik haar weer in een of andere gang zou tegenkomen. Zou ze weer dwars door me heen kijken, of zou ze gewoon hoi zeggen. Maar ik kwam haar niet meer tegen. Toen ik me realiseerde dat ze de winkel vast al had verlaten, brak het zweet me uit. Waarom doet iemand zo? Ook al vind je iemand na inmiddels achtentwintig jaar minder gezellig (wat de reden dan ook is, ik snap er niks van), je kan toch gewoon goedendag zeggen? Dat fatsoen heb je toch? En wat moet iemand je aan hebben gedaan om iemand zo te negeren? Waar haal je dat lef vandaan om een vriendin zoveel pijn te doen? Zelfs mensen die je een enkele keer hebt ontmoet, groet je toch? Ik ben geschokt, boos en verdrietig tegelijk. Ik denk ook niet dat ik haar vriendschap terug zou willen na wat er is gebeurd. Maar ik geloof niet dat ik iemands bestaan zo zou ontkennen. Zo hard ben ik niet.

vrijdag 22 april 2016

No master

Op het hbo ziet men het liefst dat docenten een masters degree hebben. Ik ben volgens mij de laatst aangenomen docent zonder master bij ons op het instituut. De afgelopen jaren ben ik dan ook regelmatig eraan herinnerd dat het toch wel echt de bedoeling is dat ik mijn master nog ging halen. Dat heb ik ervaren alsof er iemand in mijn nek aan het hijgen was. Maar goed, voor dit studiejaar had ik met mijn leidinggevende afgesproken dat ik me zou gaan oriënteren. Dus dat deed ik. 

Hier een daar info opvragen, naar een open dag geweest, veel over gepiekerd, maar nog steeds riep het weerstand bij me op. Ik kon me er niet voor motiveren. Ik zag er het nut niet van in en ik vond niks leuk. Tot een collega me aanraadde om een inhoudelijke master eens serieus te overwegen, in plaats van pedagogische dingen. Zo kwam de opleiding Master of Brand Management van Eurib op mijn pad. Dat leek me wél leuk. En echt héél leuk. Ik heb me nog een poos schuldig gevoeld over het kostenplaatje, maar nadat ik me daar overheen had gezet, werd het vuurtje flink aangewakkerd. 

Dus ik ging nog meer lezen, ik ben naar een informatiebijeenkomst gegaan en heb een beetje gefantaseerd over hoe ik het zou gaan aanpakken qua indeling van tijd in de week. Ik weet ook dat er vaak clausules zijn vanuit werkgevers wanneer mensen hun studie niet afronden of weggaan binnen een bepaalde termijn. Dus deed ik navraag bij een collega die net een hele dure master had afgerond. Maar hij had nooit iets ondertekend, dus zag ik mogelijkheden. Als ik zou moeten tekenen voor een terugbetaalregeling, zou ik sowieso niet aan een master beginnen. Dat risico durf ik niet te lopen. Je hebt immers geen garantie dat je slaagt of dat je het studietraject überhaupt wel trekt. En een risico van 25k boven mijn hoofd, trek ik gewoonweg niet. Zo'n onveilige situatie zou ik voor mezelf nooit creëren. 

Ondertussen ging ik verder met oriënteren door het een beetje werkelijkheid voor mezelf te maken. Ik noteerde alvast de collegedagen van het eerste blok in mijn agenda, ik rekende alvast uit wat de studiebelasting zou betekenen voor mijn inzetbaarheid van lessen, ik zocht uit hoe laat ik welke trein moest hebben en aansluitende bussen/trams en uiteindelijk legde ik anderhalve week geleden mijn keuze voor aan mijn leidinggevende. Zij gaf aan dat zij in overleg moest met de directeur omdat het nu eenmaal om een groot bedrag ging en dat hij ook alleen kon beslissen over eventuele clausules. 

Dat overleg vond vandaag plaats. Mijn leidinggevende riep me daarna even apart en ik huppelde vrolijk met haar mee. Ik had er vertrouwen in. Okee, de nieuwe directeur (sinds februari) streeft niet naar 100% masters in het personeelsbestand, maar ik wist dat ze het wel heel fijn zouden vinden als ik ervoor zou gaan. Dus, zoals gezegd, ik had vertrouwen. Maar de klap die ik daarna kreeg, had ik niet voorzien. Ja, de organisatie zou me graag de master zien doen, wil 'm ook betalen, maar ik moet daarbij akkoord gaan met een clausule over terugbetalen bij afkappen of niet halen van de studie. Daar kan de organisatie niet van afwijken. Sinds 2015 moet iedereen die tekenen wanneer ze een studie starten. Maar ja, dat was mijn voorwaarde. Enerzijds natuurlijk dat alles vergoed zou worden, maar anderzijds dat ik niet aan het avontuur kan of wil beginnen als er zo'n afspraak boven mijn hoofd hangt. Nu niet en nooit niet. Die druk is echt way too much. 

Ik was niet gewoon teleurgesteld, ik voelde me verslagen, ik had er stiekem wel heel veel zin in gekregen. Ik was zelfs al iets minder bang voor het reizen naar Rotterdam (reizen geeft me stress, maar ik vertrouwde erop dat het minder heftig zou worden). Ik zag mezelf al helemaal zitten, werkend aan mijn opdrachten, inspiratie opzuigend tijdens de colleges. In mijn hoofd was ik al een beetje bezig. En daar kwamen dan ook de tranen. Heel veel tranen. Na eerst een kwartiertje in de overlegruimte gejankt te hebben, ging ik huilend naar huis. Huilend op de provinciale weg, huilend door de bebouwde kom, huilend toeterend naar auto's die niet door reden. Ik wilde gewoon naar huis, zo snel mogelijk. En daar nog verder huilen. In mijn uppie. Aangezien het gewoon een werkdag is, ben ik ook verder gegaan met het nakijken van tentamens. Ook huilend. Ik heb mijn collega, die me zag vertrekken, nog terug geappt. Huilend. Mijn twee meest close collega's heb ik gemaild dat het feestje niet doorging. Uiteraard ook huilend. En nu ben ik moe. Doodop. Ik heb vakantie, maar ik ben niet blij. Op dit moment vind ik eigenlijk niks lollig. Ik ga een patatje halen. Hopelijk niet huilend.

woensdag 6 april 2016

Thinking different

Thinking outside the box, hoor je vaak als iemand het heeft over een niet-standaard oplossing. Je hoort het zelfs zo vaak, dat het bijna standaard is geworden om niet-standaard oplossingen te bedenken. Maar 'a different box' hoor je niet zo vaak. Sinds een kleine twee maanden weet ik dat ik een different box heb. Dingen waarvan ik dacht dat ze standaard of normaal waren, blijken helemaal niet zo standaard. Dat ik als kind urenlang me kon vermaken, zonder tussenkomst van anderen, vond ik gewoon. Maar ik heb me laten vertellen dat echt uuuuurenlang, helemaal niet standaard is. Ook dacht ik dat logische dingen, zoals een proces analyseren of ontwerpen, een koud kunstje voor iedereen was. Gewoon een kwestie van logisch nadenken. Niet dus, niet veel mensen zijn daar extreem goed in. Ook mijn toewijding, verantwoordelijkheidsgevoel en streven naar een zo goed mogelijk resultaat, zijn bijzonder. Daar waar ik vond dat anderen afwijkten daarin (minder toewijding etc.), blijkt dat ik juist de afwijking ben. Nu snap ik waarom dat is en waarom ik anders ben. Ik ben niet gehandicapt, ik ben niet ziek, ik heb alleen maar een ander besturingssysteem. Natuurlijk zijn er ook mindere kanten aan dat alternatieve besturingssysteem, maar ik heb geen zin om dat hier op een blog uit te leggen. Enerzijds omdat ik mezelf nog volop aan het ontdekken ben. Anderzijds omdat ik merk dat veel mensen een incorrect beeld hebben van Asperger en daar allerlei foutieve aannames bij hebben die ze volledig willekeurig aan personen toedichten. Maar mocht je oprecht geïnteresseerd zijn in mij en me beter willen begrijpen, dan wil ik het je wel een keer persoonlijk uitleggen. Ook al is mijn ontdekkingsreis nog steeds in volle gang.

dinsdag 2 februari 2016

Hoe roze is jouw zalmfilet?

Ik zag een instagrampost van iemand die een zalmmootje ging eten en ik zat prompt weer te grinniken. Waarom? De hele ochtend ben ik bezig geweest met een afstudeerder. Deze jongeman is sinds januari bezig met zijn afstudeerstage en we zitten midden in het opstellen van een onderzoeksopzet. Hij loopt stage bij een enorm groot bedrijf en moet de commerciële mogelijkheden gaan onderzoeken voor bepaalde additieven in voedingssupplementen. Een hele technische omgeving dus. Dat is niet weggelegd voor elke student. 

Maar deze jongeman is dagelijks bezig met zijn voeding en zijn lichaam. Hij weet er dus al ontzettend veel van en kan er heerlijk over vertellen. Creatine, 20 soorten aminozuren, proteïne, welke effecten wel wetenschappelijk zijn bewezen en welke niet, additieven voor smaak, vitaminen-additieven, etc. En dan moet je net mij hebben als begeleider. Behoorlijke nerdy en dol op weetjes. Zo'n begeleidingsgesprek kan dus nog wel eens uit de bocht vliegen. Sterker nog, dat gebeurt ook vaak. Zo ook vanochtend.

We spraken over wat er nog puur natuur is. Iedereen weet bijvoorbeeld wel dat bestrijdingsmiddelen uiteindelijk effect hebben op de voedingswaarde van groenten. Maar denk eens aan kaas. Dat klinkt als iets wat best natuurlijk is. Je hebt een koe, die geeft melk en daarvan wordt kaas gemaakt. Oké, er worden stofjes toegevoegd in het productieproces, maar het is gewoon kaas. Niet dus. De structuur van kaas, maar ook van yoghurt en zo, wordt beïnvloed door additieven. Zo vloog het ene voorbeeld na het andere voorbij. Op een gegeven moment kwamen we op een stofje waarvan ik niet wist wat het was. De student vertelde me dat het kleurstof was, bijvoorbeeld voor zalm. Huh? Zalm is toch niet blauw? Dat beestje is van binnen toch gewoon roze. Niet dus, niet 'gewoon' roze. Het blijkt dus zo te zijn dat verschillende geografische markten een andere kleur roze verkiezen voor zalm. Zo ziet de Chinese consument liever een hele andere tint roze bij zalm dan de West-Europeaan. Om dat op te lossen krijgt het ene visje gewoon andere brokjes te eten dan het andere visje. Ja, daar schrik je best even van. Het enige wat echt puur natuur is, is wat je zelf in je moestuintje hebt groeien. Maar het is vooral heel boeiend! Al die weetjes, al die feitjes. Smullen vind ik het. En ik blijf gewoon zalm eten, hoor, no problem. Welke kleur roze hij dan ook heeft.

maandag 25 januari 2016

Ik begrijp het probleem niet

Deze blog zat er al een paar weken aan te komen, maar ik had steeds de rust niet om te schrijven. Wat me dwarszit en ik echt niet begrijp, is het vluchtelingenprobleem. Of eigenlijk moet ik zeggen: het probleem met het vluchtelingenprobleem.

Stel nu dat je omgeving of, wat groter gedacht, je land compleet in puin ligt door oorlogsgeweld. Stel nu dat jouw leven in gevaar is, of het leven van je naasten. Stel dat je door de oorlog in je land niet meer kunt werken, niet meer voor je gezin kunt zorgen, geen eten meer kunt krijgen. Dan vlucht je. En vanuit de universele verklaring van de rechten van de mens heb je recht op onderdak, op voedsel, op een veilige haven.

Toen maanden geleden de vluchtelingenstroom naar Europa echt heel erg groot werd en dagelijks tientallen mensen liever hun leven waagden in een rubberbootje, dat veelal kleiner was dan het gemiddelde opblaaszwembad in de achtertuin, dan blijven in 'vertrouwde' omgeving, hoorde je geluiden als "we moeten helpen" of "wat vreselijk, dit kan zo niet". Maar ineens kwamen er de berichten dat bepaalde landen hekken plaatsten of de grenzen op slot deden. Toen vroeg ik me al af of dat wel zomaar kan. Vluchtelingen hebben opvang nodig. Niet nog meer agressie en vrijheidsberoving. 

Weer even later kwamen de protesten in eigen land. De opstand in het Drenthse dorpje Oranje was daar een voorbeeld van. En het lijkt alleen maar erger te worden. De media staan er vol mee. Maar ik vraag me dan af hoe die protesterende mensen denken. Denken zij dat je voor je lol alles achterlaat, zowel familie en vrienden als je huis en je spullen? Hoe kan het dat iemand zo denkt? Zouden die protesterende mensen na de aanslagen in Parijs wel hun ava op Facebook hebben veranderd in een Franse vlag? Natuurlijk snap ik dat de opvang van veel vluchtelingen onzekerheid met zich meebrengt. Sterker nog, ik geef een vak aan de vierdejaars van SPECO/JCU waarin de dimensies van Hofstede uitgebreid aan bod komen. Maar Nederland was toch ook een feminien land? Een van de meest feminiene landen ter wereld. Een land waarin zorgen voor elkaar en kwaliteit van leven hele belangrijke drijfveren zijn? Waarom zie ik daar de laatste tijd zo weinig van terug? Ik begrijp het niet.

Om het allemaal nog onbegrijpelijker te maken hoor je de politiek termen als 'indammen' en 'quota' uitbraken. Indammen? We hebben het hier niet over wateroverlast door hevige regenval in de Alpen. En quota? Waar hebben die mensen het over? Over vee? Over melk? Tuurlijk is opvang organisatorisch lastig, zeker als het om zoveel mensen gaat. Maar hallo! Het is een recht om opgevangen te worden als je bent gevlucht. Gewoon een mensenrecht. Of begrijp ik het nu niet?

vrijdag 25 december 2015

Schoenen voor kerst


Een collega vertelde me dat ze zichzelf elke maand trakteerde op nieuwe schoenen. Zodra haar salaris binnen is, slaat ze toe. Wat een fantastisch idee! Ik denk alleen dat mijn bank het daarmee niet eens zal zijn. Maar aangezien ik al een half jaar geen nieuwe schoenen heb gekocht, ik twee maanden verlangend naar een paar sneakers zit te kijken, het Kerstmis is en ik toch wel heel erg braaf ben geweest dit jaar, wordt het tijd voor een inhaalslag. Onder de kerstboom dit jaar staan twee paar nieuwe schoenen, waaronder die felbegeerde sneakers. Nu alleen nog een nieuwe kast om al mijn schoenen in op te bergen...

zondag 20 december 2015

Ben ik weer

De afgelopen maanden heb ik me wel eens afgevraagd of ik weer wilde bloggen. Af en toe zit er een verhaal in mij dat eruit wil. Maar ja, het moet geen verplichting worden. En het kost tijd. En via welk kanaal wil ik dat dan doen? Ik had me voorgenomen om tijdens de kerstvakantie hier eens over na te denken. Gisteren heb ik mijn oude blogposts nog eens bekeken en het valt me op dat er eigenlijk niet zoveel is veranderd. En tegelijk ook heel veel wel. Dus waarom niet verdergaan op de plek waar ik was gebleven? Hier ben ik weer.

Ga ik nu elke dag of elke week een verhaal plaatsen? Ben jij nou gek. Nee dat zeker niet. Het komt wanneer het komt en als dat weken of maanden niets is, ook best. Waarover ga ik bloggen? Van alles. Soms werk, soms privé-dingen. Net wat ik kwijt wil. We zullen wel zien wat er op mijn blogpad komt. Laters.