dinsdag 2 februari 2016

Hoe roze is jouw zalmfilet?

Ik zag een instagrampost van iemand die een zalmmootje ging eten en ik zat prompt weer te grinniken. Waarom? De hele ochtend ben ik bezig geweest met een afstudeerder. Deze jongeman is sinds januari bezig met zijn afstudeerstage en we zitten midden in het opstellen van een onderzoeksopzet. Hij loopt stage bij een enorm groot bedrijf en moet de commerciële mogelijkheden gaan onderzoeken voor bepaalde additieven in voedingssupplementen. Een hele technische omgeving dus. Dat is niet weggelegd voor elke student. 

Maar deze jongeman is dagelijks bezig met zijn voeding en zijn lichaam. Hij weet er dus al ontzettend veel van en kan er heerlijk over vertellen. Creatine, 20 soorten aminozuren, proteïne, welke effecten wel wetenschappelijk zijn bewezen en welke niet, additieven voor smaak, vitaminen-additieven, etc. En dan moet je net mij hebben als begeleider. Behoorlijke nerdy en dol op weetjes. Zo'n begeleidingsgesprek kan dus nog wel eens uit de bocht vliegen. Sterker nog, dat gebeurt ook vaak. Zo ook vanochtend.

We spraken over wat er nog puur natuur is. Iedereen weet bijvoorbeeld wel dat bestrijdingsmiddelen uiteindelijk effect hebben op de voedingswaarde van groenten. Maar denk eens aan kaas. Dat klinkt als iets wat best natuurlijk is. Je hebt een koe, die geeft melk en daarvan wordt kaas gemaakt. Oké, er worden stofjes toegevoegd in het productieproces, maar het is gewoon kaas. Niet dus. De structuur van kaas, maar ook van yoghurt en zo, wordt beïnvloed door additieven. Zo vloog het ene voorbeeld na het andere voorbij. Op een gegeven moment kwamen we op een stofje waarvan ik niet wist wat het was. De student vertelde me dat het kleurstof was, bijvoorbeeld voor zalm. Huh? Zalm is toch niet blauw? Dat beestje is van binnen toch gewoon roze. Niet dus, niet 'gewoon' roze. Het blijkt dus zo te zijn dat verschillende geografische markten een andere kleur roze verkiezen voor zalm. Zo ziet de Chinese consument liever een hele andere tint roze bij zalm dan de West-Europeaan. Om dat op te lossen krijgt het ene visje gewoon andere brokjes te eten dan het andere visje. Ja, daar schrik je best even van. Het enige wat echt puur natuur is, is wat je zelf in je moestuintje hebt groeien. Maar het is vooral heel boeiend! Al die weetjes, al die feitjes. Smullen vind ik het. En ik blijf gewoon zalm eten, hoor, no problem. Welke kleur roze hij dan ook heeft.

maandag 25 januari 2016

Ik begrijp het probleem niet

Deze blog zat er al een paar weken aan te komen, maar ik had steeds de rust niet om te schrijven. Wat me dwarszit en ik echt niet begrijp, is het vluchtelingenprobleem. Of eigenlijk moet ik zeggen: het probleem met het vluchtelingenprobleem.

Stel nu dat je omgeving of, wat groter gedacht, je land compleet in puin ligt door oorlogsgeweld. Stel nu dat jouw leven in gevaar is, of het leven van je naasten. Stel dat je door de oorlog in je land niet meer kunt werken, niet meer voor je gezin kunt zorgen, geen eten meer kunt krijgen. Dan vlucht je. En vanuit de universele verklaring van de rechten van de mens heb je recht op onderdak, op voedsel, op een veilige haven.

Toen maanden geleden de vluchtelingenstroom naar Europa echt heel erg groot werd en dagelijks tientallen mensen liever hun leven waagden in een rubberbootje, dat veelal kleiner was dan het gemiddelde opblaaszwembad in de achtertuin, dan blijven in 'vertrouwde' omgeving, hoorde je geluiden als "we moeten helpen" of "wat vreselijk, dit kan zo niet". Maar ineens kwamen er de berichten dat bepaalde landen hekken plaatsten of de grenzen op slot deden. Toen vroeg ik me al af of dat wel zomaar kan. Vluchtelingen hebben opvang nodig. Niet nog meer agressie en vrijheidsberoving. 

Weer even later kwamen de protesten in eigen land. De opstand in het Drenthse dorpje Oranje was daar een voorbeeld van. En het lijkt alleen maar erger te worden. De media staan er vol mee. Maar ik vraag me dan af hoe die protesterende mensen denken. Denken zij dat je voor je lol alles achterlaat, zowel familie en vrienden als je huis en je spullen? Hoe kan het dat iemand zo denkt? Zouden die protesterende mensen na de aanslagen in Parijs wel hun ava op Facebook hebben veranderd in een Franse vlag? Natuurlijk snap ik dat de opvang van veel vluchtelingen onzekerheid met zich meebrengt. Sterker nog, ik geef een vak aan de vierdejaars van SPECO/JCU waarin de dimensies van Hofstede uitgebreid aan bod komen. Maar Nederland was toch ook een feminien land? Een van de meest feminiene landen ter wereld. Een land waarin zorgen voor elkaar en kwaliteit van leven hele belangrijke drijfveren zijn? Waarom zie ik daar de laatste tijd zo weinig van terug? Ik begrijp het niet.

Om het allemaal nog onbegrijpelijker te maken hoor je de politiek termen als 'indammen' en 'quota' uitbraken. Indammen? We hebben het hier niet over wateroverlast door hevige regenval in de Alpen. En quota? Waar hebben die mensen het over? Over vee? Over melk? Tuurlijk is opvang organisatorisch lastig, zeker als het om zoveel mensen gaat. Maar hallo! Het is een recht om opgevangen te worden als je bent gevlucht. Gewoon een mensenrecht. Of begrijp ik het nu niet?

vrijdag 25 december 2015

Schoenen voor kerst


Een collega vertelde me dat ze zichzelf elke maand trakteerde op nieuwe schoenen. Zodra haar salaris binnen is, slaat ze toe. Wat een fantastisch idee! Ik denk alleen dat mijn bank het daarmee niet eens zal zijn. Maar aangezien ik al een half jaar geen nieuwe schoenen heb gekocht, ik twee maanden verlangend naar een paar sneakers zit te kijken, het Kerstmis is en ik toch wel heel erg braaf ben geweest dit jaar, wordt het tijd voor een inhaalslag. Onder de kerstboom dit jaar staan twee paar nieuwe schoenen, waaronder die felbegeerde sneakers. Nu alleen nog een nieuwe kast om al mijn schoenen in op te bergen...

zondag 20 december 2015

Ben ik weer

De afgelopen maanden heb ik me wel eens afgevraagd of ik weer wilde bloggen. Af en toe zit er een verhaal in mij dat eruit wil. Maar ja, het moet geen verplichting worden. En het kost tijd. En via welk kanaal wil ik dat dan doen? Ik had me voorgenomen om tijdens de kerstvakantie hier eens over na te denken. Gisteren heb ik mijn oude blogposts nog eens bekeken en het valt me op dat er eigenlijk niet zoveel is veranderd. En tegelijk ook heel veel wel. Dus waarom niet verdergaan op de plek waar ik was gebleven? Hier ben ik weer.

Ga ik nu elke dag of elke week een verhaal plaatsen? Ben jij nou gek. Nee dat zeker niet. Het komt wanneer het komt en als dat weken of maanden niets is, ook best. Waarover ga ik bloggen? Van alles. Soms werk, soms privé-dingen. Net wat ik kwijt wil. We zullen wel zien wat er op mijn blogpad komt. Laters.

vrijdag 14 september 2012

Eerste stappen in onderwijsland

Inmiddels ben ik 4 weken aan de slag en heb ik 2 lesweken achter de rug. Ik was zo blij toen het eindelijk startte. En erg nieuwsgierig. Wat voor een soort studenten ga ik aantreffen. Op FHC had ik verschillende tweedejaars klassen gedraaid en die waren stuk voor stuk anders. In de ene klas kreeg ik bergen feedback en was er veel interactie. In de andere klas was de sfeer wat tammer. 

Natuurlijk komen er heel andere studenten op de studierichting SPECO af. Allereerst heel sportief en ten tweede voornamelijk mannelijk. Inmiddels geef ik het vak communicatie aan 3 eerstejaars klassen en 1 tweedejaars klas. Ik heb 5 stagiaires onder mijn hoede en ik coach 1 eerstejaars klas. Mijn collega-docenten zijn ontzettend tof. Veel gezelligheid, iedereen is bereid elkaar te helpen en ook de mindere ervaringen delen we met elkaar. 

Maar hoe vind ik het nu om echt full time les te geven? Geweldig! Echt ronduit geweldig! Okee, ik heb af en toe wel eens een les die niet zo lekker loopt en dan baal ik wel. Ik wil iedere keer weer een combinatie bereiken van kennis en entertainment. Het gaat er in mijn beleving toch om dat je studenten inspireert en niet alleen maar informatie erin pompt. Maar het overgrote deel van de lessen gaan als een zonnetje. Veel discussie, veel gebruik maken van 16 jaar aan parate kennis en ook veel lachen. Heerlijk. 

Ook mijn coachklas vind ik helemaal het einde. Er zijn nog wel wat studenten die ik uit hun schulp moet trekken, maar dat komt vanzelf met de tijd. De streber in mij hoopt ook ver boven de statistieken uit te komen. Gemiddeld overleeft 50% het eerste jaar. Ik wil natuurlijk minimaal 60% scoren met mijn jongens en meiden.  

woensdag 18 juli 2012

Bijgeloof

Als je een regelmatige bezoeker van mijn blog bent, weet je dat ik geregeld een bezoekje breng aan mijn overleden oma. Zeker als het even niet zo lekker gaat. Dan vraag ik haar om het te ‘fixen’, wat er dan ook aan de hand is. Zo ook op 23 mei. Met plantje en schepje ging ik naar haar graf en vroeg haar me te helpen. Ik werd schijtchagrijnig van dat hele solliciteren-WW-UWV-vacatures-zoeken-in-crisistijd-gebeuren. Ik had wel wat lopen, maar ja, dat ging niet erg snel. Daarnaast was ik al vaker ergens op gesprek geweest en een eerste gesprek wil nog niets zeggen. Ik vroeg mijn oma om ervoor te zorgen dat ik een baan zou krijgen binnen 1 maand. Ik was nogal desperate... Ik vertelde over het bezoek en het verzoek aan een vriendin en zij snapte me wel. Maar of ze erin geloofde, ik denk het niet. “Een maand is ook wel heel erg snel hè Liaan” waarschuwde ze. Ik zei dat ik na al die sollicitaties en al die maanden er gewoon helemaal klaar mee was. Ondertussen ging ik verder met de gesprekken die ik had gepland en plande ik nieuwe gesprekken. Eerste gesprekken, tweede gesprekken, derde gesprekken, bij verschillende organisaties, dichtbij, ver weg en heel verschillende posities. Op 26 juni kreeg ik een mailtje dat Fontys met mij een arbeidsvoorwaardelijk gesprek wilde plannen. Arbeidsvoorwaardelijk, dat betekent baan! Ha, dat had die oma van mij toch maar mooi gefixt. Nee niet binnen een maand. Eén maand en drie dagen om precies te zijn. Maar ja, die mooie wolk waarop ze zit is ook een paar lichtjaren verderop.

donderdag 12 juli 2012

Het JA-woord

Twee weken geleden zei ik JA tegen mijn nieuwe werkgever. Op 28 juni kreeg ik een baan aangeboden en ik vroeg om een kleine week bedenktijd. Zij wilden mijn beslissing het liefst binnen 2 dagen weten i.v.m. diverse organisatorische zaken. Zodra ik de deur uitliep begon het denkproces. Ging ik wachten op de andere partijen waarmee ik nog in gesprek was? Want ik verwachtte toch zeker nog minimaal één aanbieding. Of zou ik alle knopen doorhakken en er gewoon voor gaan. Ik belde met een vriendin en vertelde wat er allemaal door me heen ging. Ik was heel enthousiast maar besloot er nog een nachtje over te slapen. Later die avond keek ik naar de wedstrijd Duitsland-Italië en werd nog blijer over de aanbieding, maar ik weerhield mezelf van een overhaaste beslissing. Zodra het eindsignaal werd gefloten liep ik alsnog naar mijn computer en schreef de mail dat ik JA zei tegen de job. Het was even wachten op het contract, maar vandaag viel het in de brievenbus. Zojuist heb ik er met een fraaie krul mijn handtekening onder gezet. Vanaf 1 augustus aanstaande ben ik dienst bij Fontys Economische Hogeschool Tilburg en mag ik als docent de sportieve studenten van SPECO de kneepjes van het communicatievak leren. Proost!