Solo uit je plaat

Het zag er even naar uit dat Liane niet ging feesten, maar het liep gelukkig toch allemaal anders. S vanmiddag ge-sms-t of ze toch niet ff mee ging colaatje doen in de stad. En jaaaaaa, ik had beet. Dus om half 10 was ik in de stad. Colaatje gedaan, wat rondgelopen. Maar S moest alweer vroeg naar huis. Ik daarentegen wilde nog niet naar huis, dus stond ik om 23.00 uur alleen op het Catharinaplein. Daar was Benjamin Bates bezig met zijn set. En wat voor een lekkere set. Allemaal fijne classics met een vette beat. Onder andere "Here we go" van Chemical Brothers kwam voorbij. Ben zwaar uit mijn plaat gegaan. Heerlijk. Helaas duurde het maar tot middernacht. Maar iedereen die niet is mee gegaan, gullie het wah gemist!

Valt endorfine binnenkort ook onder de Opiumwet?

Wat doet dàt een mens goed! Heerlijk. Yihaaa!! Zo dat moest even. Heb me kostelijk vermaakt met 25 minuten intervaltraining op de fiets om op te warmen. Daarna naar de cross trainer verhuisd en 40 minuten helemaal los gegaan. Daarna wel even opletten, want dan komen de sterretjes. Maar damn, wat voel ik me lekker nu. Mijn bovenbenen gloeien als kolen en zijn zo hard als beton. Nog steeds. Ben benieuwd hoe lang het nog duurt voordat ook endorfine op een of andere lijst terecht komt. Kan me niets schelen, dan maar illegaal!

Koorts

No explanation necessary... 

http://www.youtube.com/watch?v=3RWEF_xbGfM

Klein Zwitserland

En dan zeggen ze dat Zwitsers geen humor hebben. Als je het hoofd van de gemiddelde Zwitser bekijkt klopt dat ook wel. Maar als de Zwitser in kwestie een Nuenense is, dan gaat die stelling niet op. Vanavond was ik te gast bij een vriendin om te kaasfonduen. En mannnn, kan zij kaasfonduen. Na een half stokbroodje was ik voor 3 dagen tot aan de rand toe afgevuld. Zij niet. Die hele f*cking pan ging op. Kon zo terug de kast in. Nog nooit zoiets gezien! Daarna M ff wegwijs gemaakt in Twitter en nu heeft ze er nòg een schermpje bij om in de gaten te houden. Multi-tasking maximus! Hyves, LinkedIn, blog, mail, hotmail, zakelijke mail, zakelijke mail 2, mijn blog, nog meer blogs, MSN... Het staat allemaal tegelijk open. Oh ja, bellen, sms’en en ouwehoeren doet ze er ook nog bij. Tegelijk! En nu dus ook Twitter. In een moordend tempo werkt ze al die schermpjes één voor één af om te zien of er nog iets nieuws te beleven valt. Dat moet je ‘r zien doen, kom je niet meer bij!!

Reset button

Je hebt wel eens van die dagen dat je ff klem zit. Je MOET echt vooruit, maar het lukt niet. Je staart naar een leeg vel papier en je denkt ‘waar begin ik?’ en ‘hoe begin ik?’. Afgelopen weekend moest ik serieus aan de bak, maar het lukte niet en ik ben dan ook niet tevreden met het resultaat. Het mist nog body en diepgang. Om gek van te worden. Vandaag heb ik besloten maar eens anders te beginnen aan de dag. En wel met een hele serie reset buttons. Gewoon even aan wat anders denken. Alles mag, als ik maar niet denk aan wat ik MOET doen. Een van die knoppen is deze, hilarisch! 

http://www.youtube.com/watch?v=ZOKUdMr95Ig

1992

Maanden geleden vertelde een vriendin me dat ze zich verwonderde over het komen en gaan van mensen. Dat sommige mensen een leven lang bij je blijven. Anderen in slechts enkele weken een blijvende invloed hebben op je leven en daarna weer zijn verdwenen. En weer anderen gedurende meerdere jaren een belangrijke rol spelen, waarna hun rol weer afneemt. Sommige relaties beginnen met een knal en anderen komen langzaam op gang. Wat ook je voorkeur is, het gebeurt toch zoals het gebeurt. Dat wil niet zeggen dat je geen invloed hebt of geen eigen wil hebt. Die is er natuurlijk altijd. Waarom dan deze post? Puur om mezelf (en misschien ook jullie) eraan te herinneren dat je moet genieten van iedereen die op je pad komt.

Een verhaaltje uit de oude doos dan maar… Het was 1992 en Liane ging studeren. Als 17-jarig meske met een grote waffel (ja toen ook al) betrad ik de trap van het gebouw aan de Julianastraat (daar zat toen het propedeusejaar van Communicatie). Wat was dat een heerlijk gebouw. Ouderwetse toiletten met zo’n drukknop in de muur die ook erg makkelijk afbrak. Volkse kantine-juffen. Dakterras met uitzicht op de moskee. Boterhammetje opeten op de stoep van het Wilhelminaplein. Na enkele maanden diende het eerste interklassikale project zich aan en ik kwam in een groep waar ook O in zat. Dat was wat je noemt een big bang. Lang, donker, Italiaans bloed, rebels en een flink stel hersens. Ik was verkocht. Die klik was geheel wederzijds, maarrrr meneer was al bezet door een mooie donkere dame. We zochten elkaar hoe dan ook steeds op. Vooral op vrijdagen. Vanaf 11.00 uur am. waren we te vinden in de AOR, aan de wodka. Het was een mooi p-jaar. Ik haalde het met de hakken over de sloot, O bleef zitten. Ook na mijn eerste jaar bleven we contact houden en onze relatie ontwikkelde zich tot iets wat je soulmate-ship zou kunnen noemen. Samen onderuit op de bank Telekids of Formule 1 kijken, diepe gesprekken, feesten in zijn huis in Valkenburg totdat de zon opkwam, samen boven de plee hangen terwijl de wereld rond tolde, mooie tijd. 

Na een paar jaar besloot O zijn vriendin ten huwelijk te vragen. Ik nam de ceremoniemeester-taak op me. De avond voor de grote dag zal ik niet snel vergeten. O was onrustig en moest cigaretten hebben. Dus ging het van ‘Lietje, ga je mee, moet cigaretten hebben’ (was een van de weinige bijnamen die ik ooit heb geaccepteerd). Wij samen in de trouwauto, een Fiat coupé, op pad. In de schemering vlogen we door de Limburgse heuvels, ver boven de maximum snelheid. O moest helemaal geen cigaretten hebben, die had ie genoeg. We waren gewoon een ritje aan het maken. Die hele tijd hebben we geen woord tegen elkaar gesproken. Alleen maar naar de weg en het landschap gekeken. Na een hele poos kwamen we weer bij het huis aan en was O weer tot rust gekomen. Het gekke is alleen dat ons contact na die avond nooit meer hetzelfde is geweest. Sterker nog, het contact verwaterde binnen enkele jaren en inmiddels heb ik hem al een jaar of 8 niet meer gesproken.

Misschien waren O en ik zo’n geval van een periodiek contact. Niet voor het leven en niet voor een paar weken. Maar twee personen die elkaar nodig hadden, daarvan genoten en daarna elk z’n eigen pad kozen.

Oranje de gekste

Wat nou Utrecht? Met Koninginnedag moet je in Eindhoven zijn. Oranje de gekste! Vorig jaar heb ik een ijskoude maar hele gezellige versie meegemaakt. Ik was er al vroeg omdat Dan Duvall redelijk vroeg in de middag op de Kerkstraat draaide. Dit jaar kunnen mijn mede-feesters van afgelopen jaar er helaas niet bij zijn door huwelijksperikelen in Friesland (wie plant dat nou, trouwen op de dag na Koninginnedag...). Dus ik ben nog op zoek naar vers bloed. Eens kijken of ik iemand van z’n gezin weggekaapt kan krijgen...

Wat ben ik van plan? Mijn interesse gaat uit naar het Stadhuisplein, die heeft vanaf een uur of 4 in de middag een heel fijn programma. Onder andere Laidback Luke. Hij was er vorig jaar ook bij op het Catharinaplein en dankzij hem ging het zonnetje even schijnen. Dus die wil ik wel ff zien. De rest van de avond ziet er ook erg prettig uit, kijk maar eens op deze links.

http://www.oranjedegekste.nl/index1.html

http://www.royaldance.nl/royaldance/