All systems failure

Wie is er bekend met het fenomeen paniekaanval, ook wel bekend als hyperventilatie-aanval? Een van de voorbodes is een drukkend gevoel op de borst. Dat kan wel een paar uur aanhouden voor de daadwerkelijk aanval komt. Het eerste signaal dat het uur U is gearriveerd is misselijkheid. Dat kan variëren van een gevoel van flauwte alsof je te lang niets hebt gegeten, tot echte braakneigingen die uit je tenen lijken te komen. Wat volgt is ademnood, alsof er een betonblok op je borst is gevallen en tegelijk je strot wordt dicht geknepen. Alsof dat nog niet genoeg is wordt je in no time mega duizelig. Je ziet alles dubbel. Je hartslag bereikt een nieuw record. En als het maar lang genoeg aanhoudt, zie je helemaal niks meer. Als je dan de pech hebt dat het je eerste keer is en je juist die dingen doet die het alleen maar verergeren, heb je grote kans dat je ledenmaten uitvallen. Je vingers, handen en armen worden koud en doof. En daarna volgen je benen. Mocht je dit ooit overkomen, onthou dan dit: Nee je hebt geen hartaanval (ook al lijkt het erop, heb ik me laten vertellen), je hebt een paniekaanval. Het ergste dat kan gebeuren is dat je flauw valt.

Welnu, afgelopen maandag op weg naar huis, halverwege de N69 was het bingo. Ik had het al eens gehad, begin 2008, en ik herkende dus de symptomen. Ik grabbelde als een gek naar mijn telefoon en belde D. Zo helder als ik maar kon beschreef ik waar ik reed en waar ik mijn auto neerzette: “Einde N69, direct in Waalre rechtsaf, eerste mogelijkheid rechts, parkeerplaats, eigen terrein, help!”. En daar bleef ik wachten. Ramen open, handrem erop, deuren van het slot af. Je weet immers nooit of het licht helemaal uitgaat. D was er met een kwartiertje. Ik was nog bij kennis en een klein beetje bijgekomen. We maakten een wandeling door de villawijk en ik vertelde over wat me allemaal bezig hield. De afgelopen 1,5 maand hebben bol gestaan van vragen aan mezelf, gepieker, druk op het werk, privé en zakelijke verwachtingen en even zoveel teleurstellingen. Ik zal er nu niet dieper op ingaan. Ook al was ik wat gekalmeerd, de misselijkheid en duizeligheid bleven en ik durfde dus niet naar huis te rijden. D heeft me thuis gebracht. De dag erna was ie zelfs zo lief om van Valkenswaard naar Nuenen te rijden, mijn autosleutel op te pikken, terug naar Waalre om M terug in Nuenen af te leveren. Dikke vette hoed, pluim en bloemen voor deze man!

De afgelopen 4 dagen ben ik thuis gebleven. Ik heb veel geslapen en tussendoor een paar uurtjes gewerkt in de groene en rustige omgeving van mijn werkkamer. Ik begin langzaam een beetje bij te komen en na het weekend meld ik me weer in Valkenswaard. Het blijft lastig uitleggen wat je mankeert. Er is niets gebroken, je ziet niet groen, je hebt geen koorts. Een dokter kan echt niets voor je betekenen. Je hersens hebben nu eenmaal een all-over ‘appeltje-Q’ gegeven aan je lijf. Zal me een zorg zijn wat jij wilt, ik zet nu alles uit! Daarna ben je dagenlang hypergevoelig voor allerlei prikkels. Spelende kinderen op straat of een boormachine maken al dat je het op een lopen wilt zetten. Dat dus. Ik ga genieten van een zonnig weekend...

Top gear

Soms moeten de meest ingewikkelde processen juist supersnel. Zo ook voor een relatie van ons die een doorstart heeft moeten maken met zijn bedrijf. Hij heeft een flink deel van het personeel moeten wegsnijden, één productiefaciliteit moeten sluiten en enkele activiteiten van het menu moeten skippen. Alle juridische zaken zijn achter de rug en alle klanten (op één na) zijn gebleven. Hij klopte bij ons aan met de vraag: Wat nu?

Morgen om 9 uur staat de voltallige directie bij ons op de stoep om zichzelf door midden te laten zagen in een lange en intensieve sessie. Aan bod komen het concurrentieveld, de klantwaarde, reacties van afnemers, processen, personeel, visie op en belofte aan de markt, etc. Vanuit deze sessie gaan we met een petit committee aan de slag om de hernieuwde positionering, identiteit en uiteindelijk ook aanvalsplan te vormen. Een week later zijn de heren opnieuw bij ons te gast om onze visie op de basiskeuzen te doorlopen en af te tikken. Vervolgens zal grafische identiteit, concept en creatie in de steigers staan voordat de maand juni voorbij is. Eind juli moeten de eerste communicatiemiddelen van de band rollen.

Ik denk dat ik vandaag maar eens op tijd mijn bed op zoek om morgen wat vroeger op de zaak te kunnen zijn. Lekker in alle stilte opstarten met voldoende koffie. Ik zal ’t nodig hebben...

Eigenlijk heel onlogisch

Deze keer geen nieuw vraagstuk, maar een ouwe koe. Ik heb alleen nog geen antwoord gevonden, dus de vraag komt zo nu en dan opnieuw boven drijven. Zojuist bedacht ik me, dat ik ‘m hier maar eens ter sprake ging brengen.

Vijf-voor-sluiting nog even de supermarkt in gerend voor de laatste boodschappen. Ik sta voor het vleesschap en vraag me af “waar heb ik zin in?”. Mijn oog valt op het Biologisch-logootje en daar gaan we weer.

Nu ben ik geen die hard biologische consument. Op een of andere manier heb ik wat minder warme gevoelens bij biologische mais of biologische sla. Bij vlees vind ik dat predikaat een stuk belangrijker. Daarnaast ontbreekt het me vaak aan de portemonnee om biologisch te kopen.

Wat ik me afvraag is: Waarom zijn de biologische producten zoveel duurder dan de ‘normale’? Ja, ik snap wel dat de productiemethode vanuit bedrijfseconomisch perspectief minder efficiënt is. Maar is dat dan ook reden genoeg om de producten hoger te prijzen? Als we het allemaal zo belangrijk vinden, waarom wordt de consument dan niet beloond voor zijn biologische keuze?

Een simpele wet in promotieland is het opwaarderen van de prijs/kwaliteit-verhouding. Nu denk ik dat menig consument echt wel snapt dat de kwaliteit van biologische producten hoger ligt dan van normale producten. Maar het prijsniveau ligt ook zoveel hoger. En daarmee gaat die gepercipieerde verhouding behoorlijk mank. Dat kipfiletje met groene sticker moet immers concurreren met dat pakket veul voor weinig. En maakt dat vrolijke vleesje dan wel een echte kans? Waarom zijn de biologische producten gewoon niet net zo duur als de niet-biologische? Met behulp van een subsidietje hier en daar moet dat toch mogelijk zijn lijkt me. Ik heb er mijn vinger nog niet achter, maar er zijn volgens mij mogelijkheden.

In de maneschijn

Eergisteren heb ik vanaf mijn kussen zeker drie kwartier gestaard naar de maan. Een prachtig gezicht. Het was bijna helemaal helder en af en toe passeerde een optocht van kleine wolken. Ze trokken kalmpjes voorbij zonder zich te laten afleiden door de maan. Een beetje zoals een kudde onverstoorbaar voorbij trekt. Ik heb iets met de maan. Ik vind het een mooi ding om naar te kijken. En als ik mijn slaapkamer helder verlicht is door het lichtblauwe zilverachtige licht, maakt mijn hart een vreugdesprongetje. S heeft me ooit verteld dat volle maan een heilzame werking heeft op vrouwen. Ik weet niet of dat waar is. Ik weet wel dat in slaap vallen terwijl de maan op mijn gezicht schijnt een heerlijk vredig gevoel geeft. Ik ga zo eens kijken hoe het hiernaast is.

Ouder is beter!

Gisterenavond trok ik een lekker warm baseball jacket aan, deed een sjaal om en sjeezde naar Eindhoven. D’r was een partijtje op het stadhuisplein. Georganiseerd door de lokale studentenvereniging. Maar wat the h..., gratuit feestje. Na mijn genereuze donatie aan E.on moeten we het daarvan hebben ;). Anyway Benjamin Bates draaide. En deze jongenman had mij al een geweldige Queens night bezorgd, dus reden zat voor een ritje naar Eindhoven.

D en S waren er ook, verkleed als ijsbeer, en vooral heel veel studenten. Variërend van 10 tot ruim 15 jaar jonger dan ik. Maar wat dat tegenwoordig is met die studenten, geen idee. Ze dansen niet. Ze hebben oordoppen in terwijl de muziek verre van hard stond (Wolfje maakt nog meer indruk). En ze zuipen vooral. Okee, in mijn studententijd raakte ik ‘m ook stevig. Maar wat een saai volk is het nu.

Ondanks het gebrek aan sfeer en 3 colaatjes heb ik heerlijk staan dansen. Oogjes dicht en uit mijn plaat gegaan. Zeker het laatste uur met Benjamin, in m'n uppie. Net als tijdens Queens night.

Vandaag kreeg ik een opmerking van M. “Jij en dansen???? What the hell happened?” En dat bracht me aan het denken. Inderdaad, vroeger deed ik niet aan dansen. Ik ging toch zeker niet dansen. Iedereen die je dan kan zien... En zeker niet met je ogen dicht... hè bah! Well, that was then and this is now. Het kan me niet zoveel meer schelen wat mensen denken. Ik sta daar te genieten van muziek, vette grijns op mijn bek en met mijn ogen dicht onderweg naar een andere dimensie. That feels just lovely! Ik schrijf het maar toe aan ouder worden. Wat anderen vinden wordt minder belangrijk en je volgt gewoon je eigen gevoel. Een superdik voordeel dus, dat ouder worden. Ik heb er een gevonden. Ben benieuwd welke nog meer volgen.

Midlife crisis

Ruim een kwart van de mensen krijgt ermee te maken; de midlife crisis. Het schijnt te ontstaan tussen je 35ste en 50ste en duurt tussen de 2 en 10 jaar. Aangezien ik overal vroeg bij was, nam ik aan dat ik die levensfase al achter de rug had. Welke idioot plundert anders haar hele spaarpot om een droomauto aan te schaffen? Juist, ik! Ik moet zeggen dat ik er nog geen dag spijt van heb gehad hoor. Iedere ochtend en avond weet ze een glimlach op mijn gezicht te toveren. Het enige wat ik soms betreur is dat het spaarvarken niet nog vetter was gemest, dan had het vele dikkere broertje van M nu onder mijn carport gestaan.

Gezien de excessieve groei (het is dus niet overal recessie) van levensvragen de laatste tijd zou het zomaar kunnen zijn dat ik de crisisjaren nog voor de boeg heb. Die wil ik natuurlijk wel een beetje origineel en creatief doorkomen. Dus, ...heb jij tips uit eigen cv, uit je omgeving of gewoon tips die je wel leuk lijken als hèt ultieme midlife crisis symptoom? Laat ze me weten! Ik raak graag geïnspireerd.

Nog één keer dan...

Tweede pinksterdag, geen plannen en de zon schijnt. Who needs plannen met zo’n weer. Een beetje zonnen, oef wat warm, toch maar even blippen om af te koelen. Na een hele serie aan gaafste registraties van Pinkpop nog een poging in mijn totaal overwoekerde tuin met twee stuks vakliteratuur. De Adfo stond weer eens vol met het VEA-loze Cannes. Kom op jongens, publiceer eens wat nieuws. De C wist me zowaar te verrassen. Een stuk over positioneren, specifiek over Rik’s laatste boek. Okee het was C, dus het bleef aan de oppervlakte, maar heej er staat wat anders in dan bedrijfsblaadje zus en personeelsblaadje zo. Een hele vooruitgang en prettig leesvoer op zo’n tweede Pinksterdag! Ook omdat ik Rik’s visie onderschrijf dat positioneren begint bij de core van de organisatie. Niet bij hoe anderen ervoor staan.

Dat bracht me weer even terug naar een gesprek wat ik gisteren voerde over dat mensen graag dàt geloven wat ze willen geloven. Die Liane is een stoer wijf, een harde tante, geen katje om zonder handschoenen aan te pakken etc, etc. Iedereen met een beetje mensenkennis of onderzoekende geest ziet en weet dat daar veel meer achter steekt. Dat Liane ook maar een mens is met een klein hartje, onzekerheden en vooral heel veel gevoelens. Maar daarover vast later nog ‘ns meer.

Mijn gedachten maakten een sprongetje naar het moment waarop je moet uitleggen waar je nu eigenlijk je brood mee verdient en wat dat dan inhoudt. Marketing, daar heeft iedereen wel een beeld bij. Of dat klopt is een tweede. Communicatie? Dat is toch dingetjes maken?? Neeeeeeeej!!! Na een poging van mijn kant vervolgt de tegenpartij vaak met een review van alle commercials die ze MOOI of LEUK vinden. Pffff, ik sta op het punt om het op te geven... Branding. Ja ik weet het zeker, nu ben ik ze echt kwijt. Da’s toch marketing? O hemel, wat nu? Ik denk dat ik mensen in de toekomst voortaan verwijs naar deze post. Dan ben ik ervan af. Misschien dat ik dat ook maar eens moet doen met vaklui. ‘t Kan zo zijn dat mijn visie op branding niet heel erg populair is, of dat de wereld er nog niet klaar voor is. Maar here goes. Branding, corporate branding for that matter, is waar het allemaal om draait. Zie het als de kern/het middelpunt. Zie het als het hoogste vakje in organigram-stijl. Net wat jij wilt. Branding verbindt alles en iedereen. Sales met productontwikkeling. HRM met marketing. Cultuur met structuur. Service met finance. Management met werklui. Wagenpark met IT. En ga zo nog maar even door. Heb je het dan over organisatiekunde? Een enkeling kan deze stap nog maken. En daar ben ik dan nog blij mee ook. Hij is immers op de juiste weg. Maar nee, tis geen organisatiekunde. Het staat nog daarbòven. Het merk is juist de drijvende kracht. Het bepaalt hoe je je klachtenafhandeling inricht. Denk maar eens aan Patagonia. Het bepaalt hoe je organisatie is ingericht met afdelingen en poppetjes. Het bepaalt welke persoonlijkheden je in de organisatie moet hebben. Het bepaalt hoeveel, hoe vaak en hoe je investeert in innovatie. Het bepaalt zelfs de stijl van offertes, het muziekje in de wachtstand, de geur die rondom de kantine hangt, de locatie van de parkeerplaatsen voor bezoekers, etc.