Liane's log

Daaaaag tabelletje

2012-01-27T13:39:00.001+01:00

We zijn weer onderweg. Het nieuwe seizoen van #widm. Hoe een leuke knul die Art ook is, helaas geen Pieter Jan deze keer. De reacties op het nieuwe seizoen zijn niet zo enthousiast. Er zitten weinig mind tricks in en de opdrachten zijn een beetje laf. Maar hoe dan ook zit ik elke donderdagavond klaar met mijn boekje en pen.

Een doorgewinterde widm-fan vertelde me dat ik al die verdachte streken van kandidaten gewoon door de vingers moest zien en me moest concentreren op het geld. Dus mijn gestructureerde/analytische ik ging direct aan de slag met een tabel waarin ik kan bijhouden welke kandidaat bij welke opdracht geld heeft verspeeld. Daarnaast houd ik natuurlijk de verschillende bevindingen van mede-tweeps bij en lees ik de moldagboeken aandachtig. Tot gisteravond zat ik op 2 hoofdverdachten. Maar toen kwam de eindopdracht...

De groep moest beslissen over of de executie wel of niet doorging. Als er unaniem werd besloten voor niet doorgaan, was er niets aan de hand. Maar ja, met een mol in de groep kun je dat unaniem wel vergeten. Als een meerderheid zou gaan voor ‘niet doorgaan’, dan zou de pot terug gaan naar 0 Euro. Oeps, dat moest worden voorkomen. Dus probeerde de groep om voor ‘wel doorgaan’ te gaan, met een meerderheid, dat leverde de minste schade op voor de pot.

Aan het einde van het liedje kwam de uitslag er natuurlijk op uit dat al het geld weg was. 0,0 Euro in de pot. Hilarisch. Maar wat nu het vervelende is, is dat de mol natuurlijk al lang wist dat deze opdracht eraan zat te komen. Hoeveel geld er ook werd verdiend, het zou toch allemaal in rook opgaan. Dus misschien heeft de mol tot op heden wel heel goed zijn/haar best gedaan. Heel veel geld verdiend en super fanatiek geweest. En zo is die tabel van mij misschien helemaal geen klap meer waard. Het is één grote mindtrick. Mijn hoofd kraakt nog steeds een beetje na van gisteren. Ik zal er wel weer naast zitten. We weten het over een paar weken.

Instant happiness-tip

2012-01-24T15:31:00.000+01:00

Heb je een half uurtje over, loop dan eens binnen bij de schoenenafdeling van de Bijenkorf. Dat deed ik gisteren. Beetje frustrerend misschien met een gigantisch hangslot op mijn portemonnee, zul je denken. Maar niets is minder waar. Pumps met onmogelijk hoge gouden naaldhakken van een centimeter of 15. Een college-style pump, maar dan sexy en supercool. Prachtige nude lakleren peeptoe’s. Sandaaltjes met wederom een no-go-hak en strassteentjes. Ik heb een half uurtje rondgelopen over de afdeling en van al dat moois staan genieten. Je zou het zelfs kunst kunnen noemen. Een cultureel-verantwoorde ervaring zelfs. Een studiereis...

Stay - Erykah Badu, pure overgave, zo mooi

2012-01-23T18:38:00.001+01:00

Reflectie

2012-01-19T16:15:00.000+01:00

Mijn studenten hebben afgelopen week hun stukken ingeleverd. Zestien groepen dus om te beoordelen en in een groot aantal gevallen ook nog specifieke beoordelingen van studenten. Vandaag heb ik alles verwerkt in het systeem. Het resultaat is dat 5 studenten een 9 hebben gekregen; 10 studenten een 8; 38 studenten een 7; 15 studenten een 6 en 2 studenten een 5. Best mild van me, toch ;).

Bij hun rapportages hoorde ook een zelfreflectie en een groepsevaluatie. En dat is wel een erg grappige samenloop. Ik reflecteer er namelijk ook lustig op los. Over de afgelopen periode. Over de toekomst. Of het doel wel de middelen heiligt. Over wensen en behoeftes. Wat niet eigenlijk. Een 24/7 mindfuck die sterk begint te lijken op rouwverwerking. Alle stadia heb ik al minstens één keer doorlopen. Ik heb het proces nog niet afgesloten, ook al verschijnt er langzaam een beeld. Maar de volgende dag verzet ik me daar dan weer tegen. Als ik eruit ben, dan zal ik het wel weten. En erover schrijven.

2011

2011-12-31T15:05:00.000+01:00

Een jaaroverzicht. Ik zie veel mensen zo’n blog schrijven. Ik had ‘m ook in de planning zitten, maar kon me er maar moeilijk toe zetten. Nu halverwege de middag op de laatste dag van het jaar, meezingend met de top2000, sla ik de toetsen aan. Het jaar 2011 was een bewogen jaar. Natuurlijk was er het herstellen van mijn breakdown. Maar er was meer. In willekeurige volgorde.

- Het nestje musjes waarover ik een YouTube-dagboek bijhield.

- De vele mooie mensen die ik heb mogen ontmoeten. Jullie weten zelf wel wie jullie zijn.

- Veel teleurstellingen bij het misgrijpen op leuke interimklussen.

- De beste telefoonstem van het jaar, mr Swagger.

- Zomeravonden in de tuin van de buuv.

- Het mysterie van een Valentine.

- De filegesprekken met M.

- De ontwikkeling zien van mijn studenten.

- Het afscheid van VIS.

- Mijn puberale kwijlgedrag zodra Robert Pattinson op beeldscherm verschijnt.

- De blijdschap en trots over grote beslissingen van vriendinnen.

- Me ouderwets uitleven in de denktanks met mijn oude team.

- Steeds meer ontdekken over hoe ik in elkaar zit en waarom dat zo is.

- In stilte genieten van de ondergaande zon in mijn mini-achtertuin.

- Het ene moment verlangen naar een special someone en het volgende moment opgelucht zijn dat ik die confrontatie met mezelf nog niet heb hoeven aangaan.

- Uit mijn dak gaan op de beats tijdens Koninginnedag.

- En het hoogtepunt: het magische moment van mijn inschrijving bij de kamer van koophandel.

Mijn wensen voor 2012 heb ik al op papier gezet en ze hangen in mijn kerstboom. Als ik de kerstspullen opruim verplaats ik de kleine briefjes naar mijn studeerkamer, waar ik ze nog vaak hardop zal uitspreken. Over een jaar hoop ik dat ik kan zeggen dat ze allemaal zijn uitgekomen.

Super sexy music 1

2011-12-28T13:14:00.000+01:00

Mijn studenten

2011-12-23T13:48:00.000+01:00

Een Indianen-meisje. Een autogek. Een altijd vrolijke en behulpzame stuiterbal. Een expressieve tante waarmee je geen ruzie moet krijgen. Een ex-meisjesgroep-zangeres annex supermodel. Een jongen die heel veel vrouwenharten gaat breken zodra hij wat minder ‘puppy’ wordt. Een ski-leraar. Een dichter. Zomaar een paar van mijn studenten van de afgelopen periode. Zodra zij terugkeren van hun kerstvakantie leveren zij de stukken in en is het aan mij om hun te beoordelen. Twee klassen heb ik maar enkele weken gezien en één klas een paar maanden. Ik heb sommige studenten uit hun schulp zien kruipen. Ik heb studenten met een typische mañana-studentenhouding in actie zien komen. Ik heb ware professionals in de dop hun ding zien doen. Ik ben verrast, ik heb me soms ook geërgerd, ik heb gelachen en hopelijk heb ik ook inspiratie gebracht. En ik ga ze best missen als het semester voorbij is...

Nooit klaar

2011-12-12T17:36:00.001+01:00

Klaar ben je nooit natuurlijk. Niet met werken, als ondernemer. En niet met je eigen persoon, als mens. Geïnspireerd door een bijzondere ontmoeting met een inspirerende tweep afgelopen pakjesavond, ga ik de week tussen Kerst en Nieuw eens aan dat laatste besteden. Ik zeg niet dat ik helemaal niet zal werken in die week, maar het zwaartepunt zal toch echt liggen bij mijn eigen balans. Na 5 maanden kei- en keihard werken aan mijn onderneming, ga ik die week balanceren. Uitrusten. Mijn sociale leven eindelijk eens wat aandacht geven. Poging doen tot mediteren. Die week wordt een zen-weekje. Een soort van vakantie. Hopelijk kom ik zo een stapje verder met de dingen die nog op mijn persoonlijke to-do-lijstje staan. Misschien vind ik zelfs wat antwoorden. En nieuwe energie voor het nieuwe jaar.

Geheel

2011-12-04T16:31:00.001+01:00

De laatste tijd leer ik mezelf steeds beter kennen. Daaraan dragen de ontmoetingen met bijzondere mensen bij. Na een gesprek gaan de radartjes in mijn hoofd aan de slag en zo kan het gebeuren dat ik ’s ochtends opsta met een besef wat ik daarvoor niet doorhad. Een van die dingen is de tegenstelling tussen vrijheid en veiligheid.

Dat mijn oerdrang naar vrijheid door de jaren heen steeds sterker is geworden dat wist ik al. Ook dat die drang al op vroege leeftijd geboren is. Ik ga graag mijn eigen weg. Dat deed ik als kind en als tiener. Ik zonderde me vaak af om te doen waar ik zin in had. Ik deed niet mee met de rest om cool te zijn of erbij te horen.

In mijn vroege volwassenheid leerde ik mijn allergie tegen authoriteit kennen. Ik verzette me tegen iedereen die mij inperkte of zijn/haar wil oplegde. Ik wilde vrij zijn in mijn overtuigingen, in mijn doen en denken.

Later kwam daarbij dat ik mijn eigen ideeën graag wilde uitwerken, de oprichting van een bureau wat anders dan anders was, is daar een voorbeeld van. Maar het ging verder. Ook de relatief grote mate van vrijheid die je hebt als mede-oprichter, was niet genoeg.

De laatste jaren leer ik steeds beter die andere kan kennen. De hang naar veiligheid. Hunkeren zelfs. Ik durfde die zwakke, onzekere kant maar aan een handjevol mensen te laten zien. En misschien is ‘handjevol’ nog te ruim uitgedrukt. Mijn onzekerheid maakt me nog kwetsbaarder dan ik al ben. Ik realiseerde me dat ik rondliep met een gigantische tegenstelling in me. Vrijheid aan de ene kant, veiligheid aan de andere kant. Tot dit weekend...

Als je alles kunt doen, denken, zeggen wat je maar wilt, dan ben je vrij. En als je zo vrij kunt en mag zijn, dan ben je zo veilig als maar zijn kan. Als je de veiligheid ervaart van 100% acceptatie voor de persoon die je bent, als er sprake is van onvoorwaardelijke liefde, dan ervaar je absolute vrijheid. Oftewel veiligheid en vrijheid zijn onderdeel van hetzelfde. Het zijn de kop en munt van één muntstuk, twee zijdes van een medaille. Mijn tegenstelling is geen tegenstelling maar een geheel.

Tijd vliegt

2011-12-04T16:08:00.000+01:00

Time flies when you’re having fun. Dat kan ik absoluut bevestigen. De tijd vliegt. De laatste maanden met een rotvaart. Afgelopen zomer koos ik voor het ondernemerschap en sindsdien ga ik plankgas. Ik geniet van de bijzondere mensen die ik sinds die keuze tegenkom, ik raak ontroerd door de behulpzaamheid van mensen die me goed gezind zijn, ik sta elke ochtend op met de drive om de dag maximaal te benutten en als bij-effect leer ik mezelf steeds beter kennen. This is so me. De beste keuze die ik ooit heb gemaakt. Nooit had ik gedacht, of zelfs durven vermoeden, dat dit zo goed bij mij zou passen. Ik waagde alleen de sprong, dat was alles. Maar nu ik dat heb gedaan, wil ik nooit meer terug in de sleur van daarvoor. Dat maakt me ook verschrikkelijk bang. Wat als het niet lukt. Wat als ik verkeerd terecht kom. Ik heb het namelijk nog steeds niet op de rit. Ik kan nog steeds niet mijn brood verdienen, mijn rekeningen betalen, in mijn levensonderhoud voorzien, van wat ik bij elkaar werk. Ik vraag mensen om hulp, ik bedenk leuke acties, maar nog steeds is die doorbraak er niet. Ik weet dat ik goed ben in mijn werk, ik weet dat ik mensen kan helpen, maar ik hoop en bid dat die positieve doorbraak er snel is, want de tijd vliegt. Ik ben inmiddels vier maanden onderweg en over twee maanden valt het laatste beetje hulp weg. Dan sta ik er alleen voor, zonder back-up...

Opnieuw onder het mes

2011-11-14T16:55:00.001+01:00

De afgelopen maanden loop ik weer te klungelen met mijn oren. Twee maanden geleden kreeg ik nieuwe buisjes en direct daarna volgde een oorontsteking die twee maanden lang voor een bloedend oor zorgde. Los daarvan moest nog bekeken worden hoe mijn middenoor eruit zag na de operaties van 1,5 jaar geleden. In het verleden deden ze een dergelijke check-up aan de hand van nieuwe operaties (dus ook 2x ivm 2 oren). Maar tegenwoordig kan zo’n check-up ook met een mri.

Vorige week dinsdag mocht ik die helse tunnel in. Heel krap en benauwd, maar ik heb het overleefd. De dag erna werd ik gebeld of ik nog even een keer terug kon komen, ze waren 1 scan vergeten. Dus op donderdag voor de tweede keer de tunnel in, weer een half uur heel erg stil liggen.

Vanmiddag mocht ik voor de uitslag op bezoek bij JP. Ik zweette peentjes. Want een operatie is nooit leuk, zeker zo’n lange niet wat het geval is bij cholesteatoom. Maar met mijn startend ondernemerschap is het eigenlijk onmogelijk. Helaas liet de mri een hele duidelijke grote witte stip zien. Oftewel foute boel. Een nieuwe cholesteatoom in mijn rechteroor. Ik moet opnieuw onder het mes. Verslagen keek ik JP aan en vroeg hem hoeveel spoed het had. De operatie hoeft niet binnen een maand, maar binnen een halfjaar moet die ellende er wel uit zijn. Ik gaf aan dat het de komende maanden gewoon echt niet uitkomt en dat april waarschijnlijk de eerste mogelijkheid is. Dat vond hij prima, als ik er tenminste geen bezwaar tegen had dat ik daarvoor naar een ander ziekenhuis moest. JP gaat verkassen. Dus zo zit. In april moet ik opnieuw onder het mes, in een ander ziekenhuis, bij dezelfde chirurg. Zucht.

Koud en vroeg in het Lieshoutse bos

2011-10-16T13:42:00.011+02:00

Just do it

2011-10-14T17:31:00.001+02:00

Soms duurt het even voor je iets door hebt…

Met de laagstaande herfstzon op mijn gezicht reed ik zojuist naar huis na twee bijzonder fijne gesprekken te hebben gevoerd. Mijn gedachten dwaalden af naar het inspirerende gesprek dat ik vanochtend had met een vakgenoot. Tijdens dat gesprek kwamen loopbaan, keuzes, het waarom van keuzes, gemeenschappelijke bekenden, overtuigingen, werk, you name it, aan bod. Ook bespraken we wie onze helden waren, door wie we geïnspireerd werden. Ik noemde daarbij onder andere Rik Riezebos. Ik heb de combinatie die hij maakt altijd beschouwd als de holy grail. Publiceren, doceren en adviseren. Tijdens één van de Eurib-bijeenkomsten op de Erasmus Universiteit heb ik hem dat ook wel eens verteld.

Goed, ik reed dus Nuenen binnen en ineens begon het me te dagen. Adviseren, dat doe ik al, dat is mijn vak. Publiceren… ik schrijf sinds afgelopen augustus artikelen voor PowerPR. Okee het zijn geen boeken of wetenschappelijke stukken. Maar evengoed, het valt onder publiceren. Doceren… ik sta niet voor de klas (nog niet), maar op 26 oktober geef ik een lezing voor SMC040. En later dit najaar volgen er nog andere events waar ik mag spreken. Natuurlijk is het leuk om over je vak te praten om op die manier je visie te verspreiden en je netwerk uit te breiden. Maar ik hoop zeker ook mensen te inspireren en hen iets bij te brengen. Adviseren. Publiceren. Doceren. Wacht eens even. Ik doe HET. Misschien op een andere manier dan voorheen gedroomd, maar ik doe HET. Met dit fantastische besef ga ik het weekend in en damn wat voelt dat lekker.

Podium #SMC040

2011-10-06T20:55:00.001+02:00

Ik discussieer graag over mijn vak. Ik schrijf graag over mijn vak. En ik vind het leuk om over mijn vak te vertellen. Op 26 oktober aanstaande sta ik daarom weer eens op het podium. Voor Social Media Club Eindhoven geef ik een presentatie over dat wat merken excellente merken maakt. Mijn presentatie staat in grote lijnen en de komende weken zal ik hem hier en daar bijschaven. Ik heb er superveel zin in. Wil je erbij zijn, schrijf je dan in via de site van SMC040. Maar doe het snel, er zijn slechts 50 plaatsen beschikbaar. Als je er niet bij kunt zijn of achter het net vist omdat de gastenlijst al vol is, hou dan toch @SMC040 in de gaten. Meestal worden de bijeenkomsten ook via streaming video uitgezonden.

Buisjes

2011-09-29T16:28:00.003+02:00

Nou ze zitten er weer in, de buisjes. Een week geleden verdween er een hele ampul verdoving in mijn zenuw, per oor, en daar bovenop nog een watje met verdovingsvloeistof. Nou dat kon niet missen. Toch? Wrong! Na 20 minuutjes inwerktijd lag ik op de tafel en daar kwam die zaag weer en jahoor, ik voelde het nog steeds. Kiezen op elkaar, ogen stijf dicht en de rit uitzitten. De eerste 4 dagen erna was mijn gehoor vervormd. Ik hoorde geen lage tonen meer. Een deur dichtdoen klonk als een schelle hoge pijnlijke KLETS. Auto's klonken als elektrische invalidekarretjes (heel lastig op straat als je je oren niet kunt vertrouwen). En de radio was niet om aan te horen. De tonen zijn inmiddels weer normaal, maar het slechtste oor is nog steeds bagger. Ik herinner het me van de vorige keer. Toen was ik de eerste twee weken ook nagenoeg doof aan die kant, dus het zal wel over gaan. Dat was de oorupdate weer, waarschijnlijk over 9 maanden het vervolg...

Wat zeg je?

2011-09-13T15:56:00.002+02:00

Sinds een week is het weer zover. Doof aan één kant. Meteen een afspraak gemaakt met JP. En vanmiddag zat ik met klamme handjes in de wachtkamer wachten. Wat zou het deze keer zijn. Een gevolg van de griep die vanzelf weg zou gaan? Een buisje dat aan het einde van zijn levenscyclus was. Of zou er weer een nieuwe cholesteatoom zijn? Gelukkig bleek optie 2 het geval. Het buisje zat los. Dus trok JP 'm eruit. Mijn andere oor werd ook bekeken, ook dat ging niet lekker. Ik hoorde ook links een beetje minder. Het trommelvlies was weer naar binnen gezogen. Mijn buis van Eustachius zuigt, dat is wel duidelijk. Conclusie, niet 1, maar 2 buisjes dit keer. Volgende week donderdag gaan we weer hakken en zagen. Toen ik JP zei dat die verdovingsspuiten veel gevoelloos maakten maar het trommelvlies niet zo goed bereikten, zei hij dat hij daar wel iets op wist. Ik waarschuwde hem dat hij het niet in zijn hoofd moest halen om mijn hele gezicht 24 uur plat te spuiten. Maar toen grinnikte hij alleen maar... Ik ben benieuwd.

Tricky - Maxinquaye

2011-09-04T16:16:00.000+02:00

Sommige albums draag je een leven lang met je mee. Ik heb er een paar die keer op keer terug komen in regelmatige playlists. Daarin verwacht je natuurlijk epische albums van U2 en dergelijke. Maar dit album van Tricky heeft een vaste stek in mijn top-5. Maxinquaye ontdekte ik tijdens mijn afstudeerjaar en sindsdien, al ruim 15 jaar, draai ik het kleine schijfje grijs. Het heeft zoveel verschillende gezichten. Brand New You’re Retro en de cover van Public Enemy’s Black Steel zijn geweldig om op los te gaan. Pumpkin en Overcome hebben een heerlijk dromerig, mistig, creepy sfeertje. En dan zijn er nog tracks als Suffocated Love en vooral Aftermath die gewoon super heet zijn. Mocht je dit album nog niet kennen, ik kan me het niet voorstellen, dan móét je het een keer luisteren.

Griep update

2011-09-04T13:53:00.002+02:00

Wie heeft er nu griep in de zomer? Naja, zomer... De ellende begon zondagavond met keelpijn. Maandag kwam de dufheid. En dinsdag was de griep in full effect. Elke avond rond 10 met 2 aspro's naar bed en dan de volgende ochtend wakker worden in een zwembad. Woensdag sprak ik mezelf moed in met een doosje Advil, ik had een aantal afspraken staan die ik niet wilde missen. Na mijn afspraken naar bed en 1,5 uur later er weer uit voor SMC040. De hele avond gepraat en donderdag kwam ik erachter dat ik mijn stem nog in de apparatenfabriek had laten liggen. Vrijdag nauwelijks gewerkt en toegegeven aan de algehele malaise. Gisteren ook niet veel gedaan en vandaag heb ik voor het eerst het gevoel dat het ergste voorbij is. Mag onderhand ook wel. Morgen start weer een nieuwe week met nieuwe mogelijkheden.

Nieuwe website

2011-09-01T14:59:00.002+02:00

Nu had ik natuurlijk al een website. Een hele mooie vond ik zelf. Je kon van links naar rechts scrollen en hij was lekker compact. Maar ja, als je via Internet Explorer de site bezocht was de tekst niet leesbaar, omdat de achtergrond niet werd weergegeven. En er stonden verschillende formules in de tekst, die ik er niet uit kreeg. Na veelvuldig contact met Tumblr, beloofde de helpdesk dit IE-probleem te fixen. We zijn inmiddels een paar weken verder en je raadt het al, het probleem is nog steeds niet gefixt.

Dan maar alles omgooien, dacht ik. En zo begon ik deze week aan een nieuwe site, deze keer via Wordpress. Ik had WP eigenlijk verbannen naar het hoekje 'te moeilijk', maar ik gaf het nog een kans. Vandaag de laatste hand gelegd aan de site, even een check gedaan of IE werkte en hatsikidee live met dat ding. En hier is ie dan: www.lianekusters.nl

De eeuwig durende studie

2011-08-27T21:10:00.001+02:00

Mijn eerste weken van het ondernemerschap bestaan vooral uit praten, praten en nog eens praten. Praten met interim-intermediairs, praten met bureaus, praten met andere zzp’ers. Zo sprak ik afgelopen week met een persoon die ik nog ken uit mijn studententijd. We gingen in vogelvlucht door de jaren die tussen toen en nu liggen. Er kwamen hoogtepunten en dalen voorbij en we spraken over hoe we de toekomst zagen.

Op een gegeven moment vroeg hij mij “Kun je je nog herinneren dat je achteraf wist ‘toen had ik moeten opstappen’?” Hij bedoelde daarmee of ik nog wist welke momenten en gebeurtenissen in mijn carrière er zijn geweest waarbij ik instinctief wist dat er iets niet lekker zat, dat ik had moeten ingrijpen maar het niet deed, dat ik misschien wel een kans had moeten laten schieten om met opgeheven hoofd uit een niet te winnen strijd te komen. En prompt flitsten ze aan me voorbij. Het waren de momenten dat ik niet voor mezelf was opgekomen, omdat andere belangen groter leken. Of de presentaties voor pitches die niet goed voelden en achteraf ook niet juist waren. Of de momenten dat ik het gevoel had dat ik werd gemanipuleerd, maar er on-the-spot geen weerwoord tegen had.

Ik werd draaierig, misselijk en verliet het pand uiteindelijk met een hoofd dat bijna uit elkaar knapte. En dat gevoel bleef de rest van de dag door mijn lijf jagen. Niet zozeer vanwege de vraag die deze man mij stelde. Maar meer door het antwoord dat in mijn hoofd bonkte. Onlangs heb ik me namelijk weer in zo’n situatie laten manoeuvreren. En daar schrok ik van. Ik heb de stap van het ondernemerschap niet voor niets genomen. Ik wil niet meer naar iemands pijpen dansen. Ik wil keuzes maken in volle overtuiging. Ik wil waardering voor wat ik kan en wat ik doe. Ik wil geïnspireerd worden en niet gevangen. Ik wil positieve energie brengen en ontvangen. Dat is wat ik wil en dat zijn de redenen voor mijn keuze. En toch was daar weer die valkuil. Wederom een wijze les in de eeuwig durende ‘blijf dicht bij jezelf’-studie.

Volle bak

2011-08-22T19:46:00.002+02:00

De nieuwe week is al wel begonnen, toch nog even een update. Afgelopen week was het tamelijk rustig op afspraken-gebied. Deze week is anders. Er staan er 8 gepland, met als toppunt morgen. Dan gaat het back2back van 9 uur in de ochtend tot 4 uur in de middag. Waarschijnlijk ben ik compleet afgedraaid aan het einde van dag. Daarom vandaag maar vroeg mijn bed in. En van tevoren alles klaar leggen. Aangezien het 27 graden wordt, zal een fris shirt welkom zijn halverwege de dag.

Vandaag alweer mijn vijfde artikel geschreven voor PowerPR. Wat werkt dat verslavend zeg. Artikeltje schrijven, posten en af en toe checken of er reacties komen. Mijn eerste twee artikelen zijn al meer dan 10.000 keer gelezen. Dat is toch niet te geloven. Tussen de afspraken door deze week verwacht ik dat ook artikel zes het levenslicht ziet. Ik heb 'm al half in mijn hoofd. Wordt vervolgd.

Kille wind

2011-08-21T17:58:00.001+02:00

Terwijl ik zaterdagmiddag in de zon lag, een boek las en af en toe een Wordfeud-woord legde, voelde ik ‘m al, die wind. Het was dan wel een graad of 25 en ik had mezelf van kop tot teen ingesmeerd met zonnebrandolie, toch was ie er. De wind waarin al een vleugje herfst zit. De herfstwind is heel anders dan de lentewind. In de lente brengt de wind geluiden en geuren mee en zit hij vol verwachting van wat komen gaat. De zomerwind is zwoel, zwaar en zinderend. Maar deze wind die ik zaterdag voelde heeft een kilte en is stil. Die likt koud rond je enkels. De eerste tekenen dat het lichte semester op zijn laatste benen loopt en dat je snel weer een jas aan moet. Op dit soort nazomer-dagen hoor ik dit nummer in mijn hoofd en denk ik terug.

PowerPR 2

2011-08-14T15:15:00.001+02:00

En ook mijn tweede blog voor PowerPR is een feit. Deze keer "Een sterk merk? Simpel!". Lees het hier.

Wordfeud

2011-08-13T16:48:00.002+02:00

Yep we hebben weer een nieuw tik. Wordfeud. Scrabble op je telefoon tegen willekeurige spelers of tegen bekenden uit je timeline. Het is zelfs al zo erg dat ik op een tijdstip dat ik eigenlijk in bed zou moeten liggen, met fijn geknepen ogen naar de letters zit te staren omdat ik die Y of Q niet kwijt raak. En als ik wakker word, check ik naast mijn timeline, nu ook mijn lopende Wordfeud-games... Als je een keer een potje met me wilt spelen, ik ben Liane040. Tot speels.

PowerPR

2011-08-11T18:13:00.001+02:00

Kletsen over mijn vak vond ik al leuk. Bloggen doe ik nu ook een paar jaar. Maar op de een of andere manier vind ik dit blog, wat over mij gaat en vooral over mijn persoonlijke dingen, niet echt het juiste podium om mijn visie of vakgerelateerde artikelen te plaatsen. De vraag ‘Hoe daarmee om te gaan’ had ik al eens genoteerd met de intentie om daar op een later moment over na te denken. Maar gisteren werd die vraag ineens uit de archief-status verheven en kwam daarop ook het antwoord.

Ik was op bezoek bij JW en hij vertelde me over zijn initiatief PowerPR, een blog met allerlei vakgerelateerde stukken van verschillende bloggers. Mijn eerste reactie was ‘Kheb niet zoveel met PR’, maar dat bezwaar werd snel weg gewerkt. Het ging niet per se over PR, maar meer over allerlei communicatie-gerelateerde topics. Oh okee, dat klinkt leuk. Ik beloofde ernaar te kijken en dat deed ik ook. Ik was meteen enthousiast. En zo gebeurde het dat ik me vanochtend aanmeldde als blogger en dat mijn eerste stuk werd gepubliceerd. Inmiddels is mijn eerste blog meer dan 2000 keer bekeken. Holy cow!!! En ik heb al ideeën voor meer stukken. Dus wil je ook vakgerelateerd op de hoogte blijven van mijn ideeën (en natuurlijk van die van andere bloggers), kom dan vooral eens langs bij PowerPR.

Het relatie-mysterie

2011-08-09T16:25:00.001+02:00

Ik heb het me vaker afgevraagd; hoe zit dat toch met de rol die anderen in je leven spelen (of andersom)? De laatste weken speelt dat vraagstuk weer enorm. Natuurlijk zijn er mensen die voor even in je leven komen omdat je iets van hen leert of omdat je hen iets moet meegeven. En er zijn ook mensen die een heel leven lang blijven. Dat is op zich niet zo apart, maar waar ik me over verbaas is het grote contrast tussen het ene en het andere moment.

Het is blijkbaar heel goed mogelijk om het ene moment alles met een persoon te delen en te bespreken, maar als de band verbroken is, mis je die persoon niet. Of je kunt de belangrijkste persoon op aarde zijn voor iemand anders, maar een aantal maanden later blijkt die magische band te zijn verdampt in het niets. Je kunt leuk maar relatief oppervlakkig contact hebben met iemand, maar als ze niet bereikbaar zijn vanwege zoiets simpels als vakantie, mis je ze enorm. En van sommige relaties of contacten blijft een residu achter, waardoor er altijd een soort van verbintenis blijft bestaan. Ik heb geen verklaring of antwoord voor het hoe of waarom, het mysterie houdt me alleen bezig.

Terugblik op week 1

2011-08-05T14:11:00.002+02:00

Aan het einde van mijn eerste week als ondernemer een terugblik op hoe het was. Maandag startte natuurlijk met het inschrijven, profielen aanpassen, website de lucht in krijgen en heel veel opwinding en gestuiter. Ik kreeg een flinke stapel felicitaties binnen via diverse kanalen. Daardoor voelde de start van Liane Kusters merk & communicatie een beetje als een geboorte.

Dinsdag de start van mijn eerste project, bestellingen plaatsen, mail en telefoon naar verschillende contacten en blijdschap om de geboorte van de zoon van mijn vriendinnetje F.

Woensdag twee afspraken, nog meer mails en telefoontjes en de overwinning op mezelf dat ik het voor elkaar heb gekregen om mijn nieuw bestelde printer aan de praat te krijgen (jaja, wie had dat gedacht).

Donderdag diverse administratieve zaken en ge-eikel omdat mijn website niet goed wordt weergegeven in Internet Explorer (is nog steeds niet opgelost, maar wordt aan gewerkt).

En vandaag rustig het weekend in met een paar laatste mails, telefoontjes en de ontwikkeling van een preso. Best een busy weekje dus. En het bevalt prima.

Ik moet wel enorm wennen aan de factor tijd. Ik moet mezelf echt dwingen om niet in de valkuil te stappen om ’s avonds nog van alles te willen doen. Daarnaast gaan andere dingen me niet snel genoeg. En het lijkt een maand geleden dat ik bepaalde mensen heb gesproken, terwijl dat in werkelijkheid vorige week was. Het zal wel aan de intensiteit van zo’n start liggen. Wordt vervolgd.

1 augustus 2011

2011-08-01T22:22:00.001+02:00

Een terugblik op deze bijzondere dag... De nacht was zoals verwacht, behoorlijk gefragmenteerd. Ik werd wakker met het idee dat ik al op de wekker had gekeken, dat ik had gezien dat het 7 uur was en dat ik trots was op mezelf dat ik toch nog zo goed had geslapen. Maar ja, dat bleek een droom te zijn. Toen ik echt op de wekker keek was het even na 4 uur... Daarna volgde het hele gedoe weer van indommelen, wakker schieten, indommelen, etc.

Nou goed, om 9.15 moest ik me bij de KvK melden. Zoals gewoonlijk was ik te vroeg, maar ik was meteen aan de beurt. De meneer die me hielp was een beetje typisch. Hij liep als een cowboy die net van zijn paard was afgestapt. Hoe dan ook, hij was vriendelijk en liep rustig met me door de ingevulde papieren. Het verbaasde me een beetje dat de formulieren die ik al had ingevuld en uitgeprint daar ter plekke helemaal opnieuw moesten worden ingevoerd in het systeem. Maar ja, een soort van scanner die de data inleest hadden ze nog niet bij de KvK. Toen de meneer mijn bedrijfsnaam ‘Liane Kusters merk & communicatie’ intypte en ik het mee las op het tweede computerscherm, werd ik zo blij als een kind op pakjesavond, echt waar. En toen de meneer me feliciteerde met de woorden “Nu bent u onderneemster” kon ik niet meer ophouden met glimlachen.

Terug naar de auto lopen voelde gek met dat mini-flesje bubbels in mijn hand. Nu zullen de bewoners van het TU/e-terrein wel vaker mensen zien rondlopen met een onuitwisbare smile zodra ze het KvK-gebouw uitlopen, maar toch. Even schoot het door mijn hoofd dat ik mijn blijdschap op dat moment niet met een partner kon delen, maar direct daarna voelde het wel okee. Een soort van kalme, bijna serene, gelukkige rust.

Thuis aangekomen was het de beurt aan de andere formulieren die ik nog moest afmaken, telefoontjes met de bank, allerhande online profielen, wat admi, mijn website en de eerste mailtjes naar mogelijke contacten. Nu aan het einde van de dag open ik het flesje mini-bubbels en ik moet zeggen dat het nog niet eens zo’n slecht spul is. Mijn eerste dag als ondernemer smaakt naar meer.

Liane Kusters merk & communicatie is online

2011-08-01T13:13:00.002+02:00

En ook mijn website staat online. Joepie!!

KvK, here I come

2011-08-01T11:50:00.000+02:00

Popel-de-popel

2011-07-31T18:58:00.001+02:00

Morgen, 1 augustus. Kwart over 9. KvK Eindhoven. JF Kennedylaan. Deze afspraak brandt in mijn agenda. Eerder deze week zei ik dat het allemaal zo onwerkelijk was. Dat is nog steeds zo, maar ik kan ook niet wachten tot het morgen eindelijk zover is. Zojuist belde vriendin M om te vragen of ik al nerveus was. Ze kon de vraag niet eens afmaken want halverwege riep ik al ‘JA!’. Sinds vanmiddag valt er geen land meer met me te bezeilen. Ik ben hyper, kan niet stil zitten, ik sta te popelen. Slapen zal ook wel een hele opgave worden vannacht. Wordt vervolgd.

Listen to the radio

2011-07-29T14:07:00.000+02:00

De afgelopen dagen heb ik mijn studeerkamer opgeruimd, administratie weg gewerkt en dingen klaar gemaakt voor mijn start aanstaande maandag. Tijdens het werk heb ik graag een muziekje aan. Nu heb ik een fijne creature op mijn studeerkamer, maar een gewone radio is ook wel fijn. Op zolder trof ik een heel oud beestje aan. Ik heb het ding al vanaf dat ik een jaar of 8 ben. Hij is altijd mee verhuisd van adres naar adres en heeft trouwe dienst gedaan tijdens verbouwingen. Er komt nog steeds fantastisch geluid uit en nu heb ik ‘m in ere hersteld voor in mijn werkkamer.

Gloria

2011-07-28T14:01:00.003+02:00

Toch even een keer binnen kijken, dacht ik, toen ik voorbij de nieuwe lingeriewinkel in het centrum van Nuenen liep. Niet slim voor de portemonnee natuurlijk. Maar ja, als je het avontuur aangaat, moet je ook het risico accepteren hè... En zo gebeurde het dus. Ik viel als een baksteen voor een setje uit de herfstcollectie. Een te leuk ruitpatroontje met mosgroen, zwart, taupe en beige. Mijn maat was er niet meer, maar de bestelling is gemaakt en ik krijg een belletje zodra Gloria binnen is...

Oud en nieuw

2011-07-27T22:27:00.001+02:00

Gisteren kreeg ik dus dé JA, zoals te lezen hieronder. Na een aantal uren hyperen en stuiteren, was ik best wel bekaf. Zo gaat dat meestal bij mij, als ik stuiter, dan stuiter ik goed. Vanochtend rustig opgestaan met nog steeds een redelijk onwerkelijk gevoel, maar ook berusting. Na vandaag boodschappen te hebben gedaan voor allerhande kantoorartikelen, heb ik nog wat voorbereidingen afgewerkt en een paar telefoontjes gepleegd.

Nu dinsdagavond, luisterend naar de regen, zit ik me te realiseren dat maandag eigenlijk een soort van nieuw leven start. Maandag ben ik ondernemer. Ja duhhh zul je zeggen, dat wist je toch. Tuurlijk wist ik dat, maar toch voelt het zo gek. Alsof ik maandag echt door een nieuwe deur ga. Een soort van poort naar een nieuwe dimensie. Dat ik daarna echt een geheel nieuwe fase in ga. Ga maar eens na. Ik ben voorheen altijd gewend geweest aan kantooruren, aan de loonstrook en loon aan het einde van de maand, aan vakantieaanvragen indienen. Het klinkt heel basaal, maar als je het zo bekijkt, dan kun je wel stellen dat mijn leven er heel anders uit gaat zien.

Maar naast al die veranderingen zijn er ook de dingen die hetzelfde blijven. Ik zal nog steeds mijn kat twee keer per dag voeren, ik zal nog steeds een teringhekel hebben aan het huishouden, ik zal nog steeds moeite hebben met wakker worden en waarschijnlijk zal ik ook weer tussen 1 en 6 december de kerstboom van zolder halen. Een nieuw leven, met veel oude gewoontes. Oud en nieuw dus eigenlijk. Ik kijk ernaar uit, met de realisatie dat 1 augustus een BM’etje gaat worden, een belangrijk moment. En ik ben benieuwd hoe ik in de herfst terug zal kijken op die eerste maanden van mijn nieuwe leven. We gaan het zien.

Jaaaaaaaa!

2011-07-26T12:36:00.001+02:00

Jaaaaaaaaa jaaaaaaaaaaaaaaaaa whoehoeeeeeee jaaaaaaaaa, het is een jaaaaaaa! Een echte, volle, prachtige JA. *Vreugdedansje doet* *Muziekje opzet* *Volume opschroeft* Eindelijk is daar de ‘JA’ waar ik al zo lang op wacht. En je wil niet weten hoe zeer ik ernaar heb verlangt. En hoeveel slapeloze nachten ik heb gehad daardoor. En hoeveel frustratie. En zenuwen. En hoe diep ik heb moeten gaan om een en ander voor elkaar te krijgen. Maar nu is ie daar; de JA op de aanvraag voor de startersregeling. Ein-de-lijk. Wat dat betekent? Dat ik aanstaande maandag, 1 augustus, de Kamer van Koophandel binnen wandel om mijn eigen onderneming te starten. For real baby. Whoehoeeeeeee. Ik ga even verder met mijn feestje. Maar houd dit kanaal in de gaten voor updates, want die gaan er zeker weten komen.

Sambal en de tas

2011-07-24T11:52:00.002+02:00

Toen ik maanden geleden te maken kreeg met meerdere werkplekken, werd het ding in gebruik genomen. Een lelijke oude laptoptas, zo een van 15 jaar terug, waarin ik prima al mijn dossiers van de verschillende organisaties kon meenemen. Als ik de deur uit ging hing ik het zware ding om mijn schouder en als ik thuis kwam, wierp ik het ding ergens in mijn studeerkamer af. Regelmatig trof ik Sambal bovenop de tas aan. Ik nam aan dat het te maken had met zijn gave om vooral op voorwerpen te liggen die ik nodig had. Als het ding op mijn bureau lag, dan lag Sambal er bovenop. Als het naast me op de grond lag, nestelde Sambal er zich weer tevreden op. Maar nu ik de tas al drie weken niet meer gebruik, zoekt ie het grote zwarte ding ook steeds op. Als ik het rechtop zet tegen mijn ladeblok, dan ligt het de volgende dag plat, met de kat er bovenop. Sambal heeft blijkbaar na zijn rieten mandje, zijn fluffy mandje, de wasmand en de bureaustoel weer een nieuw favoriet plekje.

Straat-kip

2011-07-13T18:03:00.001+02:00

Toen ik 10 jaar geleden in mijn huis in Nuenen trok, hadden we een straat-kip. Niet echt natuurlijk, het beestje was van iemand, maar ze tokkelde gezellig door het hofje. Je kon haar op ieders oprit aantreffen. En als je iets van mais of ander kruimelig spul in je voortuin strooide, dan was je verzekerd van een bezoekje van de straat-kip. Zo knus dat gescharrel met bijbehorende geluidjes. Op een of andere manier wist ze altijd aan stoere katten te ontsnappen. Maar op een ochtend ging het mis. Mijn vriend stond onder de douche en hoorde een verschrikkelijk gekrijs. Net op het moment dat hij uit het badkamerraampje keek, zag hij een grote hond voorbij rennen met het zielige kippetje stevig tussen zijn kaken geklemd. Daarna hebben we haar nooit meer gezien. Vandaag hoorde ik een vreemd vogelgeluid op straat. Ik heb even gezocht waar het vandaan kwam, maar kon niets vinden. Ineens moest ik weer aan de straat-kip denken. Het klinkt stom, maar ik miste dat rare verschijnsel. Ik hoop dat als er nieuwe bewoners komen in één van de huizen die te koop staan, dat ze een tamme kip hebben.

Vakantie

2011-07-04T21:25:00.001+02:00

Ik heb vakantie!! Een maand lang. Maar echt relaxed ben ik niet. Ik ben een beetje op zoek naar mijn ritme. Echt uitslapen lukt niet. Met ‘echt uitslapen’ bedoel ik ergens rond een uur of tien heerlijk uitgerust je ogen voor het eerst open doen. In plaats daarvan wordt ik zo rond zonsopgang voor het eerst wakker, val dan iedere keer in kleine onrustige slaapjes terug en ben er tegen acht uur / half negen echt klaar mee. ’s-Avonds rond een uur of tien ben ik flink moe en rond elven lig ik erin. Ik heb last van een beetje onrust. Zal wel iets te maken hebben met de onzekerheid rondom een zekere instantie. Ik spring werkelijk een gat in de lucht als dat voorbij is. Tot die tijd probeer ik iedere dag te sporten (werd wel eens tijd), iedere week minimaal één uitje te plannen, af en toe iets aan het huishouden te doen en vooral van de zon te genieten.

De laatste dag

2011-06-30T17:42:00.003+02:00

Droog bleef het dus niet... Het begon al ’s-ochtends in de keuken. Maar die tranen waren met veel gewapper van de handjes nog te stoppen. Toen een paar uur later bloemen werden afgeleverd en FC me aankeek, kreeg ik het weer te kwaad. Tijdens de lunch volgde een speech van O en daarbij hield ik het gelukkig droog. In de loop van de middag werd ik compleet verrast door gigantische mutant-like beren op de weg naar mijn toekomst, waardoor ik het gevoel had dat de grond onder mijn voeten weg zakte. En ik had al zo’n topdag...

Iets na 3-en vroeg ik mijn collega’s of ik nog wat voor ze kon betekenen. Maar mijn werk zat erop. Alles was af en ik was eigenlijk wel klaar met deze dag. Spullen verzamelen en gedag zeggen dan maar. FC trof ik het eerste in de gang. En daar kwamen de tranen die ik al de hele dag tegen liep te houden. Met een stevige knuffel, dikke zoenen en bemoedigende woorden namen we afscheid. Brullend naar het einde van de gang naar O. Ook daar knuffels en kussen. Hij hielp me mee om mijn tassen, gebak en bloemen in de auto te krijgen. Op weg naar buiten nog luid snotterend de andere collega’s gedag gekust. En zo reed ik om half 4 van de parkeerplaats terwijl de tranen over mijn wang stroomden. Het weer deed ook lekker mee, want de regen veranderde in een fikse stortbui.

Je zou zeggen dat ik inmiddels wel klaar moet zijn met mijn gejank. Maar niets is minder waar. Want as we speak, loopt de mascara langs mijn hals. Het voelt gewoon zo verdomde raar, onwerkelijk en kut om de mensen met wie ik meer dan 10 jaar lief en leed heb gedeeld, gedag te zeggen.

Laatste week

2011-06-26T15:52:00.002+02:00

This is it. De laatste week van het avontuur dat ruim 7 jaar geleden startte. Ik, toen net 29, had een visie die afweek van de normale structuren in een communicatiebureau. Dus trok ik de stoute schoenen aan en schreef ik een paper. Een beetje à la Jerry Maguire. Ik liet het stuk lezen aan een collega en hij werd er erg enthousiast van. Een paar weken later overhandigde ik met zweethandjes het stuk aan één van mijn bazen. Er bestond natuurlijk het risico dat hij het weg zou lachen, of erger nog, zou zeggen dat ik beter kon gaan. Maar dat gebeurde niet. Hij keek een moment ernstig en zei toen dat het een hele interessante visie was die zeker het onderzoeken waard was.

Op 1 september zag VIS het levenslicht en mijn stuk was het vertrekpunt voor de nieuwe organisatie. We waren een compact en ijzersterk team en werkten ons uit de naad. Lange dagen, lange weken en lange jaren waarin veel mooie dingen ontstonden en helaas ook dingen sneuvelden. Veel geleerd over hoe dingen wel moeten en hoe dingen niet moeten. Over mezelf, over wie ik ben, wie ik wil zijn, wat mij gelukkig maakt en wat ik wil doen. En morgen gaat mijn laatste week in. Ik moet mijn kindje verlaten om na een vakantie een nieuw kindje op de wereld te zetten.

Vier dagen nog die bestaan uit een dag bij VIS, een dag thuis werken, een dag met de accountant om tafel en een laatste dag bij VIS. Ik weet nu al dat het me zwaar gaat vallen. Ook al ‘vieren’ we mijn afscheid na de zomer, donderdag voelt toch als de dag van het grote afscheid. De dag dat ik gedag zeg tegen collega’s die ik erg lang ken. D sinds 2000, O, R, G en J sinds 2001 en S sinds 2005. De band die bestaat tussen mij en de collega’s verschilt van persoon tot persoon. Maar er is er één die ik meer ga missen dan anderen, heel erg veel meer. Mijn Favoriete Collega. Aangezien ik dit weekend al meerdere keren mijn tranen heb laten lopen, denk ik niet dat ik het donderdag droog houd...

Rose bubbels

2011-06-25T13:31:00.002+02:00

Die waren lekker. En nog goed spul ook, geen kater. Daar had ik eigenlijk wel rekening mee gehouden na die zwalkende terugtocht op de fiets. J en ik waren redelijk in de olie. Maar we hebben niet alleen gedronken hoor. Ook heerlijk gegeten. Eerste hapje bij Olijf, altijd goed. Daarna bij De Koffer, dat was een drama. Uiteindelijk hebben we drie kwartier moeten wachten op onze coquilles. En de rest van de avond bij de Collse Hoeve. Heerlijke runderhaas en gamba’s op. En veel rose bubbels dus. Het publiek bij Nuenen Culinair is wat minder extravagant dan bij de Eindhovense variant. Maar het overzicht over de vijver in het park is wel knusser. Er was ook nog iets met een flirt met een TDH, het vermaak van de avond zeg maar. Alles bij elkaar een topavond, volgend jaar weer!

Donder en bliksem

2011-06-20T18:14:00.000+02:00

Je hebt van die dagen. Zeg maar rustig week. Je doet je stinkende best om iets voor elkaar te krijgen. Hoe zeer je ook alles op alles zet, de ene beer na de andere wordt voor je op de weg geworpen. Je ademt diep in, pakt een schop en ruimt de harige wezens op. Maar sneller dan jij kunt ruimen, vallen de beesten voor je neus neer. Zo snel en zo veel dat er geen schop, kruiwagen of groot materieel tegen opgewassen is. Je wordt met de minuut bozer. Je flexibiliteit bevriest. Je begint de vloeken en tieren in de auto. Je snauwt tegen je huisdier. En je voelt je ronduit klote. De eerste die nu iets verkeerd zegt, is het bokkie. De weergoden doen ook nog een duit in het zakje. Ze sturen wat storm, donder, bliksem en vooral veel regen op je af. En dan maak je de keuze. Je stopt met het najagen van dat doel, die datum. En je legt je neer bij het alternatief. Het alternatief dat heet ‘1 maand later’. Ook al voelt die ene maand als een jaar. Dat gaat dus niet van harte. Nee, je voelt je nog steeds klote. En het dondert nog steeds. Maar ja, tegen zoveel wildlife ben je niet opgewassen.

Beetje agressief ja

2011-06-19T14:53:00.000+02:00

15 down, zillions to go

2011-06-13T20:37:00.001+02:00

Het is druk, heel druk. De afronding van het ene en de opstart van het andere. Waar gaat dit over? Over mijn werk. Of carrière, loopbaan, roeping, toekomst. Noem het maar zoals je het wilt noemen. Ik vertel later nog wel eens hoe het zo is gekomen, maar voorlopig is het vooral druk. Ik heb een to-do-lijst samengesteld om overzicht te houden over alles wat voor een bepaalde datum moet gebeuren om mijn werk bij VIS op de juiste manier af te ronden, mensen te informeren, instanties in te schakelen etc. En om de opstart van mijn onderneming mogelijk te maken. Inmiddels heb ik 15 to-do’s kunnen afstrepen. Maar naarmate de dagen verstrijken, lijkt de lijst alleen maar te groeien. De lijst omvat op dit moment 89 punten en het zou mij niks verbazen als het er voor volgende week 100 zijn. Daarbij moet je je beseffen dat het hier om een to-do-lijst gaat voor de komende maand. De. Komende. Maand. Niet wat ik in de afgelopen maanden al heb gedaan. Niet wat ik in oktober moet doen. Nee, medio juni t/m medio juli... Druk dus.

Topattractie: mensen-kijken-tijdens-040-culinair

2011-06-12T21:44:00.000+02:00

Ik heb mijn ogen uitgekeken. Vandaag voor het eerst naar Eindhoven Culinair geweest. Samen met dinnetje M. We hebben ons vergaapt aan de bijzondere schepsels. Okee, ook aan de torenhoge hakken van veel dames. Maar vooral aan het volk. Een buslading aan size zero-meisjes kwamen voorbij. Wij, beide niet slank, concludeerden dat we dàt nu ook weer niet mooi vonden. Een vrouw moet wel een kont hebben. Tits & ass, zeg maar. Daarnaast heel veel dames gezien van middelbare leeftijd of ouder, die zich kleden alsof ze 18 zijn en om de leeftijd te verhullen verborgen gaan aan verschillende lagen make-up. Heel apart om die dames in zo’n grote hoeveelheid aan te treffen. Daarnaast hele mooie mensen, mooie mensen die vinden dat ze mooi zijn en mensen die denken dat ze mooi zijn, maar het niet zijn. Opgepompte heren van middelbare leeftijd. Moekes op handige stappers. En mannen die al 30 jaar of meer het label koorbal met trots dragen. Vooral veel mensen kijken dus. En tussendoor een paar hapjes doen, okee. Als je ooit overweegt om naar de dierentuin te gaan, niet doen, dit is veel leuker. Dit is een topattractie!

Gelijkheid

2011-06-05T20:46:00.001+02:00

Groot, klein. Dik, dun. Zwart, geel, rood, bruin, wit. Slim, dom. Rijk, arm. Het ene of het andere geloof. Als je oppervlakkig rond kijkt zie je hoe enorm groot de verschillen zijn. Als je wat beter kijkt zie je de kleinere verschillen, de nuances. De één is voor voetbalclub X, de ander voor Y. De één gaat liever camperen, de ander kiest voor een all-inclusive resort. Maar als je ècht goed kijkt, dan zie je dat er helemaal geen verschillen zijn. Iedereen is namelijk op twee punten gelijk. Iedereen is op zoek naar geluk. En iedereen lijdt. Dat lijden kan bestaan uit een ziekte, onvrede over een baan, moeilijkheden in een relatie of weer wat anders. Maar feit blijft, iedereen lijdt en iedereen wil geluk. Zo simpel is dat. En als je dat wilt zien, als je je daarop wilt concentreren, dan lijken de verschillen helemaal niet zo belangrijk.

Jeugdsentiment

2011-06-03T11:08:00.002+02:00

Voor een persoonlijk 'foto-project' was ik vanochtend op pad. Ik schoot wat kiekjes van plaatsen waaraan ik jeugdherinneringen heb. Dit is één daarvan. Het huisje van mijn opa en oma. Aangezien mijn opa al meer dan 20 jaar dood is en mijn oma nog veel langer, is dit huisje in handen van iemand anders. Nieuwe bewoners hebben flink wat aanpassingen gedaan. En de fruitboomgaard in de achtertuin zal er denk ik niet meer staan. Maar het was toch een emotioneel moment toen ik daar aan de overkant van de straat stond met mijn camera in de aanslag. Ik zou stiekem best graag nog eens rond willen neuzen in dat kabouterhuisje. Misschien dat ik in de toekomst een keer aanbel om te vragen of het mag. Het risico is wel dat de foto's in mijn hoofd daardoor aangetast worden. Naja, voorlopig alleen een plaatje van de gevel.

Sprookjes bestaan wel

2011-06-02T22:46:00.001+02:00

Er waren eens een meisje en een jongen. Ze ontmoetten elkaar op zomaar een sociale gelegenheid. Vanaf het moment dat het meisje de jongen aankeek dacht ze ‘met hem wil ik oud worden’ en er ontstond een korte romance. Een hele korte. Hij duurde slechts zes dagen. Maar de indruk die deze intense kleine week bij het meisje achterliet, kon zij maar niet vergeten. Maanden gingen voorbij waarin het meisje de jongen probeerde los te laten. Tevergeefs. Op een dag vond zij een nieuwe liefde. Een hele lieve nieuwe prins. En net wanneer ze het niet meer verwachtte kwam de jongen terug in haar leven. Hij had eindelijk ingezien dat die intensiteit die hij met het meisje had beleefd zo bijzonder en zo uniek was, dat hij haar niet mocht laten gaan. En zo vonden zij elkaar opnieuw. Nu met de bedoeling om ‘ze leefden nog lang en gelukkig’ hun werkelijkheid te maken.

Nee dit is niet zomaar een zoetsappig verzinsel. Dit verhaal hoorde ik laatst. En het is een verhaal met echte mensen. Met een echt meisje en een echte jongen. En terwijl het meisje het vertelde straalde zij zonnestralen. Prachtig. Prachtig verhaal. En vooral prachtig omdat deze romantische ziel weer is bevestigd in haar overtuiging dat sprookjes wel degelijk bestaan. Ik pink nog een traantje weg en ik hoop op een dag mijn eigen sprookje te mogen vertellen.

BYO picknick

2011-06-02T17:31:00.003+02:00

Wat een geslaagde middag. Mooi weer. Grote opkomst. Lekkere hapjes. Gezellige mensen. En dat allemaal mogelijk gemaakt door die grote kleine El. Ze zegt wel dat ze niet de organisator is, maar als zij het initiatief niet had genomen was er geen BYO picknick geweest. En zo is dah!

Rond de wereld in 5 maanden

2011-06-01T19:15:00.002+02:00

Naja, mijn blog dan. Als ik zo mijn statistieken bekijk van de eerste viijf maanden in het jaar, kan ik concluderen dat mijn blog een nogal internationaal publiek heeft. Laat ik het eens opsommen.

Op de eerste plaats staat natuurlijk Nederland

Op de tweede plaats België

Op de derde de UK

Onze oosterburen staat op de vierde plaats

Op de vijfde plek Brazilië (zingt u mee "Brasil lalalalalala")

Op de zesde de US of A

Zevende la France

Achtste Italië

En negende Spanje

Daarnaast heb ik nog een enkel bezoekje ontvangen uit Suriname, Turkije, Australië, Costa Rica, China, Chili, Congo, Zweden, Rusland en Cambodja. Maar ja, die zullen wel verkeerd verbonden zijn geweest.

Zinderende zomer

2011-05-27T21:31:00.000+02:00

Ga eens even stil staan en kijk om je heen. Kijk naar wat er gebeurt in de levens van de mensen om je heen. Luister naar al hun geluiden. Naar hun verlangens en hun strijd. Dat deed ik vanmiddag en ik kwam tot de conclusie dat het een zinderende zomer wordt. Mijn kleine vertrouwde kringetje bruist van activiteit, ontwikkeling en verandering. Ik doe een greep uit de dingen die komen gaan. ‘Zoeken van een baan waarin ik kan doen wat ik ècht leuk vind en ook de kans krijg om daarin te groeien’. ‘Werken aan een gezonder lichaam’. ‘Die promotie bemachtigen’. ‘Erachter komen wat ik nu echt wil en dan de volgende stap zetten’. ‘Een gezond en zeer gewenst kind op de wereld zetten’. ‘Nieuwe balans vinden en weer ontspannen leven’. ‘Erachter komen wat gevoelens waard zijn’. ‘Testen of het onmogelijke toch mogelijk is’. Dat en meer is wat er de komende maanden op het programma staat. En dat is me nogal wat. Zeker als je je realiseert dat dit de wensen, dromen, verlangens en opdrachten zijn van slechts vier mensen. Mijn ontwikkelingen en opdrachten zitten daar nog niet eens bij. Mijn grootste opdracht is vandaag wel weer een stapje dichterbij gekomen. Maar daar bericht ik later over. Als het allemaal nog nèt een tikkie duidelijker is. To be continued.

Cabrio-technische route

2011-05-25T21:10:00.002+02:00

Dit kleine stukje weg in Eindhoven is, vanaf dat ik 4 jaar geleden mijn cabrio aanschafte, één van mijn favoriete plekjes.

The Voice

2011-05-23T22:35:00.000+02:00

I don’t know about you, maar ik krijg nu eenmaal geen complimentjes aan de lopende band. Complimentjes die niets met mijn werk te maken hebben, bedoel ik dan. Als ik er dan wel één krijg, word ik altijd een beetje verlegen. Een paar weken geleden zei iemand me dat hij vond dat ik een sexy stem heb. Ik? Een sexy stem? Wauw. Zo had ik nog nooit naar mijn eigen stem geluisterd. Ik ben dus ook heel blij met dat compliment. Die steek ik mooi in mijn zak. En omdat complimentjes gevierd moeten worden, schrijf ik ook maar meteen een blogje.

5 weeks till True Blood

2011-05-22T11:43:00.003+02:00

Nog maar 5 weken voordat seizoen 4 start. En dus 5 weken en 1 dag voordat ik me vergrijp aan de eerste aflevering. Ik weet nu al dat die eerste fix True Blood het wachten meer dan waard zal zijn. De officiële promo is heerlijk. Het belooft een seizoen te worden vol sexuele electriciteit, grappige dialogen, een nieuwe look voor Vampire Bill (wow!) en sexuele electriciteit. Hmm did I say that twice? hahaha.

Lege hand

2011-05-18T21:53:00.000+02:00

Leuke toet, een goed stel hersens en 36 lentes. Volwassen maar toch zo kwetsbaar. Soms voel je je weer kind in de onbevangen en alles-is-mogelijk sfeer. Soms voel je je een eenzaam kind met al je onzekerheden.

Zeker wanneer je door een laatste fase van een langdurig en moeizaam proces probeert te vechten. Dan zou het fijn zijn als er een hand was - groter, grover, mannelijker dan die van jezelf - die de jouwe vasthoudt. Een hand die staat voor steun en veiligheid. Maar ik kijk naar beneden en mijn hand is leeg.

Ook wanneer je over één of twee maanden een angstaanjagend grote stap moet zetten. Een stap die het eerste sprongetje moet zijn naar je toekomst. Dan zou het fijn zijn als er een hand was - groter, grover, mannelijker dan die van jezelf - die de jouwe vasthoudt. Een hand die staat voor vertrouwen en samen-redden-we-het-wel. Maar ik kijk naar beneden en mijn hand is leeg.

En wanneer je je niet lekker voelt, ziek zelfs en daar heel bang van wordt. Dan zou het fijn zijn als er een hand was - groter, grover, mannelijker dan die van jezelf - die de jouwe vasthoudt. Een hand die staat voor verzorging en troost. Maar ik kijk naar beneden en mijn hand is leeg.

Em Tee Vee

2011-05-16T19:10:00.001+02:00

Als VIS-gasten arriveren in de woonkamer, staat daar gewoonlijk de tv aan. Negen van de tien keer staat de zender op MTV. Zo ook vandaag. We ontvingen vandaag @SwaggerGolf om samen een project op te starten. Ik was wat eerder in de woonkamer dan D en mister Swagger en ik hadden het over MTV en hoe de zender zich in de loop der jaren heeft ontwikkeld. Over de eerste reality show The Real World, het steeds kleinere aandeel muziek etc. Daarop terug kijkend, doet die ‘ontwikkeling’ toch wel een beetje pijn. Ik was namelijk een groot fan van MTV in the early days.

Ik moet een jaar of 12 zijn geweest toen we MTV kregen. En ik was er meteen weg van. Andere stations als Sky Channel deden me niet veel. Maar MTV, dat was the shit. Uren kon ik ernaar kijken. Paul King, Ray Cokes en later ook Julie Brown van Club MTV. Dat waren mijn helden. Je kunt je voorstellen hoe groot het drama was als we voor de zomervakantie vertrokken naar de camping, waar ik veroordeeld was tot 6 weken zonder MTV. Iedere aanleiding die mijn ouders hadden om tussendoor nog even langs huis te gaan, greep ik aan om mee te gaan. En dan nog even een half uurtje MTV mee te pikken. Back to civilisation, mijn fix halen, zeg maar.

Ook de bumpers waren legendarisch. Vooral die met een alien-achtig MTV-logo-poppetje dat met een ijl stemmetje Em Tee Vee zegt. Die heb ik niet kunnen vinden. Volgens mij is ie uit de tijd van deze bumper. Als iemand de Em Tee Vee versie terug vindt, stuur me dan even een linkje. Zou ik leuk vinden om weer eens te zien.

No more chickies

2011-05-14T17:50:00.001+02:00

Chickies dag 7 - deel 2

2011-05-14T09:07:00.000+02:00

Chickies dag 7

2011-05-13T20:23:00.000+02:00

Hoe verstandig is verstand?

2011-05-13T20:12:00.001+02:00

That’s the question. De één beslist vooral op basis van intuïtie en gevoel. De ander overweegt alle pro’s en cons voordat hij of zij een keuze maakt voor iets. Zo hebben we allemaal wel een voorkeur. Maar wat is de beste manier? Is verstand de verstandigste keuze? Of hangt het helemaal van het te kiezen onderwerp af? En ook nog eens van de omstandigheden? Wat heeft meer waarde? Dat wat je kunt beredeneren? Of dat wat je aanvoelt en misschien wel is ingegeven door iets wat veel groter is dan wij allemaal? Zeg het maar. Een lastige kwestie dit. Nog moeilijker wordt het wanneer het gevoel bij iets zo goed is, dat je het zelf niet kunt begrijpen hoe het mogelijk is. En tegelijkertijd je het éne na de andere nadeel of risico kunt aanvoeren. Daar sta je dan, met een poppetje op de ene schouder die stuiterend ‘JAAAA’ staat te schreeuwen en op de andere schouder een tweeling-poppetje die nors z’n hoofd schudt ‘No way, kan niet’. Wie wint er dan? Of wie zou er moeten winnen? Ben benieuwd hoe jullie hier tegenaan kijken.

Chickies dag 6

2011-05-13T19:58:00.001+02:00

Chickies dag 5

2011-05-11T18:38:00.000+02:00

Chickies dag 4

2011-05-10T16:40:00.000+02:00

Het Nieuwe Wasje

2011-05-10T16:33:00.001+02:00

Het Nieuwe Werken wordt soms afgedaan als Het Nieuwe Wasje. Thuiswerkers zouden niet productief zijn. Ze zijn teveel bezig zijn met de vaat, de kinderen en ja ook het nieuwe wasje. Ik ken mensen waarop die kritiek van toepassing is, maar ik reken mezelf niet tot die groep. Sinds enkele maanden werk ik twee dagen per week aan een klantproject vanuit thuis. Een soort detachering zonder fysiek op locatie aanwezig te zijn. Behalve dan voor besprekingen, presentaties en trainingen, dan rijd ik heen en weer. Op die dinsdagen en vrijdagen doe ik dus aan Het Nieuwe Werken. En dat bevalt me buitengewoon goed. Natuurlijk gooi ik wel eens een wasje in de machine, maar dat dat mijn productiviteit zou beperken is onzin. Ik werk vooral kei en keihard die dagen en ben uiterst effectief bezig. Ik wordt niet afgeleid door telefoontjes voor mezelf of het geluid van telefoongesprekken van anderen. Ik draai mijn eigen muziek op de volume-stand die mij het beste schikt. Er staan geen collega’s om me heen te vergaderen. Ik heb al mijn spullen bij de hand. En dat maakt me minstens zo productief als wanneer ik op kantoor zou werken.

Chickies dag 3

2011-05-09T18:54:00.000+02:00

Rondleiding door de tuin

2011-05-08T16:58:00.000+02:00

Chickies dag 2

2011-05-08T16:31:00.002+02:00

Met de zon vol op hun struikje worden de chickies wakker. Hongerdebonger! Kijk eens hoe lelijk ze zijn. Overigens het geluid komt niet van de kuikens, maar van andere vogels in de buurt.

Kuikentjes

2011-05-07T22:30:00.001+02:00

Kosmos-university

2011-05-07T13:01:00.001+02:00

Sommige lessen moet je leren. En als je er niets mee doet, komen ze telkens weer terug. Of het nu gaat om conflicten die je hebt met collega’s, crises in je relatie of omstandigheden die tegen je lijken te zijn. Als dit soort situaties terugkeren, dan heb je ze blijkbaar niet goed genoeg afgehandeld de vorige keer.

Misschien is het je primaire reactie om vol de confrontatie aan te gaan met die collega. Maar als het conflict blijft terugkeren, is dat blijkbaar niet de manier. Wellicht moet je hem eens links laten liggen en het over laten waaien, of misschien is het verstandiger om het probleem neer te leggen bij de leidinggevende in plaats van alles zelf te willen doen.

Als je denkt dat je gesproken hebt over waar het struikelpunt zit in de relatie en je even later weer in die valkuil stapt, moet je jezelf toch eens achter de oren krabben. Misschien ben je nog steeds niet genoeg voor jezelf opgekomen. Of misschien wordt het tijd om het overmijdelijke te accepteren.

Als omstandigheden je voor onmogelijkheden stellen en je je afvraagt wanneer het een keer mee gaat zitten. Misschien moet je je dan voor de verandering eens niet zo afhankelijk opstellen en uitgaan van je eigen kracht. Van dat wat wèl mogelijk is.

Klinkt allemaal heel simpel dit natuurlijk en ik heb makkelijk lullen zo op mijn blogje. Maar het bedrieglijke aan al dit soort situaties is, is dat de kosmos je blijft testen. Je wordt verleid om in die valkuil te springen. Omdat dat je eerste ingeving is. Omdat je hoopt dat het deze keer wèl lukt. Zo ook bij mij. Maar als ik weer in die verleiding zou trappen die mij nu voor de voeten is geworpen, leer ik niets. En krijg ik uiteindelijk de rekening gepresenteerd. Dus doe ik mijn best om dingen anders te doen. Om te blijven leren en te groeien.

En toen was daar... De Stoel

2011-05-06T21:16:00.004+02:00

Om het belang van deze happening te duiden, vertel ik jullie eerst wat eraan vooraf ging. Mijn tuin, achtertuin om precies te zijn, is bescheiden van formaat. Veel groter dan 6 bij 5 zal ie niet zijn. Maar het is een tuintje op het Zuiden zonder achterburen. En dat is heel fijn. Ik heb geen groene vingers. Ik herhaal; ik heb geen groene vingers. Dus onderhoud gaat mij niet zo goed af. Dat, plus een enthousiast oprukkende klimplanten en van ellende ingestorte tuinmeubels maakte mijn tuin de afgelopen twee jaar tot een soort van ground-zero. Eerder dit voorjaar werden er twee aanhangers aan puin uit mijn tuin gehaald en heb ik zelf nog zo'n drie groencontainers vol weg gewerkt. Had ik al gezegd dat ik geen groene vingers heb? Ik ben nog steeds niet klaar, maar je kunt zowaar de sierbestrating weer zien. En geloof me, dat is een wonder op zich. Met het schitterende weer van het weekend in het vooruitzicht en mijn schreeuwende behoefte aan een paar dagen zen, werd het gemis van een tuinstoel erg pijnlijk. Maar ja, hoe doe je dat met een auto waarin alleen een cockpit en 2 kuipstoeltjes zitten. Dan heb je groter vervoer nodig. Gelukkig was daar mijn lieve buuv, zij is in het bezit van een auto met meer laadruimte. Dus zo vertrok the dynamic duo naar de Leenbakker. En kwamen thuis met niet 1, maar 2 stoelen en 2 fijne dikke kussens voor in Liane's tuintje. Mijn weekend kan nu al niet meer stuk.

Zweefteef-alert

2011-05-06T14:10:00.001+02:00

In het afgelopen jaar heb ik veel gelezen, dat heb ik al verteld. Dat daar ook spirituele boeken bij hoorden, heb ik ook verteld. Maar de lessen die ik daaruit put en de inzichten die ik op doe naar aanleiding van ontmoetingen en gesprekken, die heb ik nauwelijks gedeeld tot nu toe. De laatste tijd wel een beetje, maar ik ben van plan dat vaker te doen. Als dingen mij helpen, waarom zou ik ze dan niet met anderen delen, toch? Dus vandaar deze zweefteef-alert. En ben maar niet bang. Je zult me niet snel in fel gekleurde gewaden of met sokken in sandalen aantreffen. Ik word nog steeds erg blij van mijn porno-hakken, wilde haren en kekke kleertjes.

Aan de ketting

2011-05-03T16:55:00.001+02:00

Als het project goed is afgerond, dan bezoek ik de klant voor een gesprek over de relatie. Als die persoon ook daar op het evenement is, dan vind hij het misschien leuk om een gesprekje met me aan te gaan. Als instantie X is ingeschakeld, dan start ik met Y. Als... dan.

Komt dit jou ook zo bekend voor? Dat je keuzes, bezoekjes en acties laat afhangen van iets of iemand anders? Oftewel dat je een aanleiding buiten jezelf zoekt? Ik had het eerst niet in de gaten, maar ik doe het ook. Gek eigenlijk, ik vond mezelf altijd redelijk vrijgevochten. Maar sinds iemand me erop wees, ben ik me ervan bewust dat ook ik me laat ketenen. Waarom zou ik wachten met die evaluatie tot het einde van een project? Er is toch niets mis met een tussentijdse check-up? En hoezo een aanleiding vinden voor een afspraak? Gewoon rechtstreeks vragen: “Heb je zin om wat af te spreken?”. Waarom wachten met Y totdat X zo ver is? Je kunt ook gewoon nu starten.

Dat klinkt allemaal heel makkelijk, maar dat is het natuurlijk niet. Die kettingen hebben ook wel iets veiligs, je kunt je erin en erachter verschuilen en je hebt er aardig wat moed voor nodig om ze te doorbreken. Maar zodra je het doet, blijf je wel dichter bij jezelf. Je handelt, denkt en maakt keuzes op basis van je eigen kracht. En als je het eenmaal hebt aangedurfd, voel je je stukken sterker. Ik ga hier niet verkondigen dat ik alle kettingen heb verbroken of dat ga doen. Sommige houd ik in stand. Bewust. Omdat ik kies voor die ketting. En daarmee ben ik me bewust van die gekozen afhankelijkheid. Inzicht is een mooi iets...

QueensDay 2011

2011-05-01T13:13:00.000+02:00

Queensday 2011 werd QueenDance 2011. Ik moest even de stad in voor een cadeautje, met als achter-de-handje ff rond kijken bij het feestende publiek. Ik kwam uit bij het beursgebouw, omdat dat podium de leukste line-up had. Daar aangekomen bleek het beursgebouw nagenoeg leeg. Natuurlijk, iedereen staat met dit mooie weer liever in de zon. Maar ik besloot te blijven. Ricky Rivaro die op dat moment bezig was draaide een fijne set om bij op te warmen. Daarop volgde Tony Cha Cha. Ook helemaal niet verkeerd. De diepe bass liet de betonvloer trillen en ik kwam lekker los. In mijn eentje op stap, fijne beats en vooral breed grijnzend dansen. Daarna Nicky Romero die het eerste uur een beetje braaf was, maar het het laatste half uur goed maakte met onvervalste pompende house. Inmiddels stroomde het publiek binnen want Laidback Luke zou daarna draaien. Alleen wat ik ervan verwachtte kwam niet uit. De goedlachse Luke maakte er een kermis van. Geen set, maar fragmenten, gewoon lomp achter elkaar gedoe. Hip hop invloeden, grunge, house, rock, alles door elkaar en de sfeer werd er niet beter op vond ik. Rond half 7 haakte ik af. Na 4,5 uur te hebben gedanst, bracht ik de avond door met een kussen onder mijn voeten. En nu de day after doen ook mijn benen en billen zeer. Tsja ik stond dan wel in een menigte met een gemiddelde leeftijd van 18, ik ben dat zeker niet meer. Hoe dan ook was het een geslaagde Queensday, met deze track als favorietje:

No human contact

2011-04-25T17:56:00.001+02:00

Samenvatting van een Paasweekend:

Paaseieren zoeken? Nope, die van mij lagen nog braaf in hun kartonnetje in de koelkast.

Paashaas zoeken? Ook niet, wel gisteren een eekhoorn door mijn tuin zien hopsen. Telt dat ook?

Ontbijt op bed? Nee, zelf gemaakt bordje met daarop broodje, croissant, gekookt eitje, koffie en aarbeien. Geen prins.

Familiebrunch? Na een paar uur doorweekt van het tuin-ploeteren, recreatief douchen en onderuit in de XL-stoel met een boek. Nee dus.

Meubelplein of autoshow? Alsjeblieft zeg. Zonnen, ook echt verkleuren, lezen, muziek luisteren en dubbel liggen om DM’s met daarin wilde avonturen van een vriendin vond ik een beter alternatief.

Mooie-mannen-zaterdag

2011-04-25T17:28:00.001+02:00

Sjok sjok over de Woenselse Markt. Effe de AH in voor een laatste dingetje. Me niet drukmakend om de Paas-stress die er heerste. Rondneuzen bij de bloemen. Alles op z’n elf-en-dertigste. Lieve lezers en lezerinnetjes er is een ware Spaanse aan mij verloren gegaan. Vervolgens naar de Mandarijnenman voor 2 kilo appels en, als ze lekker zijn, aardbeitjes. Mijn fruitboodschap veranderde in slap ouwehoeren-bezoek. Na enkele beleefdheden als ‘hoe gaat het’ en ‘lekker weertje’, besloot ik maar weer eens te zeuren over zijn haren. Ja ik blijf een vrouw, dat doen wij nu eenmaal, zijn we goed in. Verontschuldigend zei hij dat een kapperbezoek er komende week echt van ging komen. Ik voegde eraan toe dat hij ook wel een spoelinkje kon gebruiken, hij wordt al een beetje grijs (en dat voor zo’n jong ding). Verder ging het gesprek over mannen. Op een of andere manier verwachten mannen dat ik het vooral gemunt heb op spierbundels. Ik hield het maar op de klassificatie ‘echte mannen’. Lange, slanke, sterke mannen met zwart haar, groene of blauwe ogen, volle lippen en een alles verblekende lach, vond ik een beetje genant om te zeggen tegen een veel te jonge, niet zo heel erg lange, slanke, sterke man met zwart haar, grote donkerblauwe ogen, stralend witte tanden met een spleetje en volle lippen. Niet omdat ik op hem val, maar omdat het zo’n jong menneke is die daar vast niet tegen kan.

Toen ik mijn appels en aardbeien naar huis had gebracht ging ik naar het tuincentrum om de hoek. Nadat ik ultra-relaxed mijn plantjes had verzameld baande ik me een weg naar de kassa. Onderweg zag ik al het bekende gezicht, maar besloot niet te stoppen. Toen hij achter me stond bij de kassa kon ik het niet laten. “Hey X, hoe gaat ie?” vroeg ik aan de donkere verschijning die (ook al tegen de 40 maar nog steeds!!) prima door kon gaan voor een Coca-Cola-Light-break-hunk. Effe schetsen: half lang donker bruin haar, groen-bruine ogen, bruine huid, diepe stem (jaja), goed geconserveerd lichaam. We vertelden elkaar kort wat we tegenwoordig in het leven deden en sloten af met een tot ziens.

Zodra de avond viel ging ik op pad met mijn camera. Helaas weinig leuks geschoten, maar onderweg wel menig knappe man op een fiets zien rond rijden. Verbaasd over al dat moois op één dag reed ik in het laatste zonlicht naar huis. En toen wist ik het: Vandaag was het mooie-mannen-zaterdag.

Anniversary

2011-04-22T09:54:00.001+02:00

Ik ben van de tradities en belangrijke dagen, dat heb ik vast wel eens verteld. Ik sta stil bij allerhande anniversaries, zet de kerstboom ruim voordat Sinterklaas het land uit is en onthoud de data van dagen die voor mij van betekenis zijn. Zo is vandaag er ook één. Een belangrijke dag. Geen vrolijke. Ik was niet van plan hier een jaarlijks terugkerend event van te maken. Maar onder deze eerste ‘jaarwisseling’ kom ik niet uit. Vanavond ‘vier’ ik het samen met een vriendin en een nader te bepalen hoeveelheid wijn. Proost.

Music makin' me dream, cry or just be still part 1 - Trentemøller | Miss you

2011-04-17T19:57:00.001+02:00

Vergeetachtige Jan, my new middle name

2011-04-15T23:26:00.001+02:00

Struikelen over mijn tas. Struikelen over mijn eigen voeten. Vingers tussen kastdeuren. Drie afzonderlijke keren een personalized cup-a-soup mok veranderd in keramieken puzzel. Je raadt het al. Ik ben een beetje onhandig. Geworden. Ik was nooit heel handig, maar de laatste tijd kom ik wel erg dicht in de buurt van het predicaat Klungelsmurf.

Nu is klunzigheid één ding. Vergeetachtigheid is iets heel anders. Ik vergat namelijk nooit iets. To-do-lijstjes had ik nooit nodig. Die zaten in mijn hoofd. Mijn agenda voor de komende maand kon ik zonder spiekbriefje zo opdreunen. En om het nog gekker te maken; ook de agenda’s en to-do-lijstjes van collega’s stonden op mijn harde schijf. Maar nu niet meer. Hahaha. Als ik geen dingen opschrijf, verdampen ze voor ik er erg in heb. Poef weg. Zo zei ik gisteren tegen een collega dat ik aanstaande maandag tijd zat had voor zijn verzoekje. Ik had immers toch nog niets gepland. Tot ik me aan het einde van de dag realiseerde dat ik van elf tot één een meeting heb. Nog zoiets; vandaag realiseerde ik me dat ik mijn verzekeringsagent moest mailen zodra ik de papieren op de post had gedaan. Die envelop postte ik een week geleden. Verjaardagen, terugbelnotities, to-do’s, you name it en het verdwijnt in oblivion. En denk je dat ik ermee zit? Eigenlijk niet. Ik moet juist erg om mezelf lachen. Database Liane verandert langzaamaan in Vergeetachtige Jan. Hahahaha. Hoe het komt weet ik niet. Zal wel te maken hebben met de fase of het proces waar ik in zit. Vergeleken met vroeger is het een flink stuk leger bovenin. Lekker rustig. Nu alleen nog mezelf aanleren om dingen op te schrijven, dat zou handig zijn.

Push the button

2011-04-12T22:15:00.003+02:00

Wat vooraf ging...

Komende week ga ik weer eens de tijd nemen om wat dingen op een rijtje te zetten. Of beter nog, een andere vorm vinden dan rijtje. Ik zal dat boek met die lessen van de Dalai Lama er weer eens bij nemen. Misschien op zoek gaan naar een ander boek. Maar wel echt de tijd nemen om eens lekker te mijmeren. Een beetje in het niets staren. Is toch al een hele tijd geleden dat ik dat, bewust, heb gedaan. En ik moet zeggen, ik voel het. Ik mis het. Ik ga weer een beetje teveel op in de waan van de dag.

Maandagochtend. Pffff en wat voor één. Gisterenmiddag, onderuit gezakt in de tuin van de buuv, met rosé en pinda’s binnen handbereik, zuchtte ik ‘van mij mag het weekend deze keer een dag langer duren’. Ik was gewoon nog niet klaar voor de nieuwe week. Koffie dan maar en proberen wakker te worden. Douchen, aankleden, optutten en naar het werk rijden hadden nog geen resultaat geboekt in dat proces. Nippen van mijn koffie en gewoon rustig, heel rustig ontwaken. Zodadelijk moest ik al aan de bak. In plaats van zachtjes aan op gang komen met de ‘Start van de week’-meeting, mocht ik om 9 uur al een bespreking in. Waarover wist ik nog niet. De voorbespreking waarin O me zou bijpraten was door omstandigheden komen te vervallen. Ik wist wie er zou komen. Ik wist dat er via die persoon misschien een traject kon gaan spelen. Maar meer details wist ik eigenlijk niet. “Liane, je bezoek is er”, zingt J door de gang. Nog te vroeg ook. Hemel. Komop, tik links en rechts tegen de wangen, schrijfmap pakken en erop af.

Aangekomen in de woonkamer legde ik de meneer uit dat ik nog niet volledig op de hoogte was en dat ik het wel fijn vond als hij de eerste tekens op mijn blanco vel zou zetten. Hij legde in een klein half uurtje uit wat de aanleiding was voor het gesprek, waarom hij een persoon als mij daarbij kon gebruiken en hoe hij werkte. Kort daarna kreeg het gesprek een bijzondere wending. Ik realiseerde het me niet op dat moment, maar ergens daar moet het geweest zijn. Ik vroeg de man naar zijn drijfveren voor wat hij deed en de manier waarop hij dat aanpakte. En vervolgens vertelde hij me een aantal anekdotes uit zijn privé en zakelijke leven die hem hadden gevormd. Verhalen waarvan je kippenvel en koude rillingen krijgt. Vervolgens voegde hij daar zijn spirituele en professionele overtuigingen aan toe. En zo ontstond een gesprek dat feitelijk niet veel meer te maken had met de aanleiding van het gesprek. Toch voelden we ons allebei niet geroepen om terug te keren naar de zakelijke orde van de dag. Aangezien het gesprek zo’n persoonlijk karakter had, vertelde ik hem dat ik herstellende was. Direct pakte hij een boekje uit zijn tas, sloeg het open op een pagina halverwege en vroeg me dat verhaaltje te lezen. Dat verhaal was grotendeels een kopie van wat mij was overkomen. En zo ging het gesprek verder, nog verder de diepte in. Hij begon ook, op z’n kop zodat ik direct kon meekijken, tekeningetjes te maken en hanenpotige woorden te schrijven op een vel papier. Ik moest er wel om lachen, die tik heb ik ook. Deze man sprak met een gigantische informatiedichtheid en schakelde op 220. Dus ik moest alle zeilen bij zetten om te luisteren, verwerken, interpreteren en reageren. Op een gegeven moment hield hij stil en keek hij me onderzoekend aan. “Ben je nu moe?” vroeg hij me. Ja, ik moest wel toegeven dat de intensiteit me vermoeide. “Waar voel je dat, die vermoeidheid?” vroeg hij vervolgens. Hmm, gekke vraag dacht ik even, maar ik probeerde het te beschrijven. Ik vertelde hem dat ik de vermoeidheid vooral in mijn ogen merkte. Dat er een soort van dof en loom gevoel optrad, dat mijn ogen ook droog aanvoelden en beetje prikten. “Als je ogen prikken en droog zijn, dan zou er meer vocht moeten vloeien. Je ogen zijn de ziel. Laat je je verdriet wel genoeg los?”. Mijn keel werd wat nauwer en met mijn ademhaling probeerde ik mijn emoties tegen te houden. Je gaat toch niet helemaal los in zo’n gesprek, kom op dat is toch niet professioneel. Allee Liane, hou je in. Maar het was al te laat. Een nagenoeg onzichtbaar knopje was gevonden en ingedrukt. De tranen kwamen omhoog en ze vielen over mijn wimpers naar beneden. De man zocht in zijn tas naar tissues, maar had er geen paraat. Hij legde me uit dat hij me geen pijn wilde doen, maar dat hij het gewoon zag. Ik verontschuldigde me voor wat er gebeurde, maar hij leek mijn reactie volledig normaal te vinden. Hij was totaal niet verbaasd of geshockeerd door mijn emoties. Tussen mijn tranen door spraken we verder. Ondertussen voelde ik me wel een beetje onwennig. Zo’n persoonlijk en emotioneel gesprek met een persoon die ik voor deze ochtend nog nooit had ontmoet en dan ook nog eens in de spreekkamer van mijn werk. Dit begrijpt niemand, flitste door mijn hoofd. Maar op een of andere manier leek hij het wel te begrijpen. Na bijna 3 uur sloten we het gesprek af met de constatering dat er een grote overeenkomst zat in de fundering waarop we onze adviezen en werkwijze baseerden, een gezamenlijk vertrekpunt zeg maar (hey, toch nog een zakelijk element) en een lachsalvo vol verwondering over wat er was gebeurd. We namen afscheid met de intentie en de belofte dat we elkaar op een later moment zeker weer zouden spreken.

De eerste persoon die ik zag daarna was J en ik vertelde haar in het kort wat er was gebeurd. Verwonderd hoorde ze mijn verhaal aan, nam het boekje door wat me was gegeven en zoals we zo vaak tegen elkaar mompelen, mompelden we ook deze keer “Alles heeft een reden”. Moe maar geïnspireerd in al mijn cellen vertelde ik O over deze bijzondere ontmoeting met deze bijzondere man. Dat het een bijzondere man was wist hij al, hij kwam immers uit zijn netwerk. Daarnaast is deze man een groot vakman en hoorde ik, achteraf, dat hij mensen die hij traint of adviseert vaak direct in de ziel raakt, dat is zijn ‘ding’. Maar hij had niet verwacht dat het zo intens zou zijn.

Naast de prachtige ervaring van de ontmoeting heeft het gesprek me ondertussen nog wat dingen gebracht. Allereerst ben ik sinds gisterenavond weer begonnen met mijn kosmoscadeautjes. Ergens along the way in de afgelopen maanden was ik gestopt met het wensen van licht en liefde voor en naar personen uit mijn omgeving. Waarom weet ik niet, maar nu heb ik het in ere hersteld. Voor het slapen gaan denk ik bewust aan enkele personen en wens ik dat zij ontvangen wat ze nodig hebben. Daarnaast realiseer ik me nu pas hoe belangrijk het voor me is om me te omringen met mensen waarmee ik kan uitwisselen. Mensen die ik iets kan geven en van wie ik iets kan ontvangen of leren. Dat die energie goed voor me is en bepalend zal zijn voor hoe ik kan groeien en succesvol kan zijn. Dat ik niet een standaard adviseur ben die past in het gebruikelijke hokje. Dat om werkelijk iets te kunnen betekenen voor iemand, ik een persoonlijke klik moet hebben met hen. En dat die toch best wel onorthodoxe manier eigenlijk heel prima en heel mooi is. Ook al zal bij sommige mensen het lampje daarvan uitgaan, zullen ze het niet begrijpen. Maar het is mijn manier. Vanuit mijzelf. En dat is het beste wat ik kan doen.

Ijssalon

2011-04-11T18:59:00.000+02:00

Fris en fijntjes als citrus. Versgemaaid gras, prikkelend en aards. Zacht en bloemig als een meisjesparfum. Zoet als felrose snoepjes. De natuur is nu net een ijssalon. Alle geuren van de regenboog kom je tegen. En de mooiste manier om ze allemaal te proeven is rijdend in een auto met het dak open. Na iedere bocht wacht een volgende verrassing. Waarschijnlijk was vandaag de laatste dag van deze week dat het geurevenement geopend was, dus ik geniet in gedachten nog even na.

Een verhaal over pudding, ingrediënten en mise en place

2011-04-08T21:40:00.002+02:00

Wat maakt dat jij vertrouwen hebt in een organisatie? Of nog specifieker, in een persoon bij een organisatie? Misschien verschilt het per soort bedrijf. Misschien heb je andere verwachtingen van je energiemaatschappij dan van je eigen verzekeringsagent. Maar een zakelijk dienstverlener, die als specialist op een vraagstuk wordt gezet, dat is iets waar je wel heel veel vertrouwen in moet hebben. Dat vind ik belangrijk wanneer ik met een partij in zee ga. En dat geldt net zo goed voor mijn klanten wanneer zij mij vragen om een taak te vervullen of een probleem op te lossen.

Om het vertrouwen van mijn opdrachtgevers te krijgen of te versterken, moet ik als adviseur goed kunnen luisteren, zelfs tussen de regels door, zo snel mogelijk begrijpen wat er speelt en met mijn kennis en ervaring inspelen op de situatie. Niet zo vreemd en redelijk basaal allemaal. Ik verwacht dat dus ook van een adviseur die mij adviseert. Ik verwacht dat iemand naar mij luistert, mij begrijpt, daarop inspeelt, beloftes nakomt en daarnaast vind ik het ook wel prettig als iemand door zijn manier van communiceren vertrouwen wekt.

Als een organisatie dan bij een eerste telefonische contactpoging niet bereikbaar blijkt te zijn via zowel de vaste lijn (ook geen voicemailbox) als de persoonlijke mobiele lijn (iemand anders neemt op een lompe manier de telefoon aan en vertelt dat gezochte persoon vakantie heeft), dan begin ik al te twijfelen aan de professionaliteit. Misschien vind je dat onredelijk, maar mijn gevoel werd er niet positiever op. Hoe dan ook, deze eerste indruk heb ik geparkeerd en de voordeel-van-de-twijfel-modus geactiveerd.

Het eerste gesprek vond plaats (nadat er nog iets fout was gegaan in het bevestigen van de afspraak, de adviseur had mijn mailadres verkeerd gespeld...). Het gesprek zelf vond ik neutraal. Ik werd er niet laaiend enthousiast van, maar ik vond het ook niet negatief. De kwaliteit van dienstverlening en service zou de doorslag moeten geven.

Vervolgens ontstond er mailcontact. Er werd veel informatie van me gevraagd, dus ik heb er ook veel tijd in geïnvesteerd. Op zich niks mis mee. Zowel de adviseur als de geadviseerde moeten inspanning leveren om een vraagstuk op te lossen. Maar als de adviseur in kwestie me vraagt naar documenten die er niet zijn en ik dat al heb verteld in het gesprek, dan begint het bij me te kriebelen. Andere mails waarin de adviseur vasthoudt aan een vooraf vastgestelde overtuiging en weer andere mails waaruit ik de indruk krijg dat de persoon in kwestie zowel mij als de case niet begrijpt, zorgen bij mij voor ernstige zorgen. DEFCON 2 zeg maar. Mails met tikfouten en fout gespelde namen helpen dan ook niet mee. Niet echt een teken van zorgvuldigheid, volgens mij.

Ondanks al deze slechte voortekenen, is de echte ‘proof of the pudding’ natuurlijk het advies. Zoals toegezegd in het eerste gesprek, mocht ik dat afgelopen woensdag verwachten. Ik heb nog duidelijk gemaakt in het gesprek dat het me niet uitmaakt hoe lang het duurt, als de deadline maar de deadline is. Woensdag dus. Woensdag kwam en er kwam ook een mail. Maar niet met een lekker puddinkje. Slechts een aankondiging dat de pudding een kleine vertraging had en dat het laatste missende ingrediënt morgen zou volgen (vanaf nu gezien gisteren dus).

Inmiddels is het vrijdagavond en heb ik nog steeds geen pudding. Ook geen bericht dat de pudding verdere vertraging zou oplopen, buiten dat ene ingrediënt. Geen enkel bericht. En dat terwijl de adviseur toch echt wel de intentie had om de pudding deze week op te leveren. Ze wilde immers komende week al een reactie op het toetje. Mijn vertrouwen is inmiddels gedaald tot ver onder het vriespunt. Of het nog te ontdooien is, is een groot vraagteken. Ik vrees ervoor...

Parenmaffia

2011-04-06T14:55:00.000+02:00

Seks of solo. Een boek waar ik middenin zit. Het gaat over een single dertiger, Gianna, die haar single-bestaan beu is en halsoverkop verliefd wordt op een aantrekkelijke arts in een Audi TT en een getrouwde vrouw, Kirsten, die haar ongeïnteresseerde en onattente echtgenoot meer beu is dan ze in eerste instantie wil toegeven. En je raadt het al, het gaat hier om dezelfde vent. Een hoop hilariteit is natuurlijk het gevolg.

Ergens along the way klaagt de single uit het boek over dat weekends zijn uitgevonden voor paren. En dat paren in het weekend vooral omgaan met andere paren. Parenmaffia noemt ze dat. Ik moest daar erg om lachen, maar ik denk wel dat het zo is. In het weekend gaan stelletjes om met andere stelletjes. En als er sprake is van kids bij het stelletje, dan gaat de voorkeur uit naar andere stelletjes met kroost. Afspraakjes met singles vinden vooral doordeweeks plaats, en dan bij voorkeur in de samenstelling helft-van-het-stel + single. Hoe dat komt weet ik niet. Misschien heeft het iets te maken met even en oneven aantallen. Dat je als stel je allebei met een andere persoon bezig kan houden. Zoiets. Als iemand de echte ‘formule’ weet, mag ie het zeggen.

Boompje boem

2011-04-06T13:48:00.001+02:00

Ciao chatvolk

2011-04-02T20:25:00.000+02:00

Datingsites. Allerlei soorten en maten heb je ervan. Sites waar je profieltjes kan checken. Sites alleen voor hoger opgeleiden. Sites waar een of ander botje je matcht aan andere mensen op basis van vragenlijsten. Verzin het maar. Bij zo’n laatste zat ik. Om de zoveel tijd kreeg ik een nieuwe match. Als je dan maar lang genoeg ouwehoerde met iemand kreeg je een kiekje te zien. Maar dat is voorbij, ik hou het voor gezien.

Ik weet niet wat het is, maar 99,9% van het volk daar lijkt van een andere planeet te komen. Enige vorm van originaliteit, initiatief, humor of de vaardigheid om een gesprek te voeren, lijkt te ontbreken. Kansloos gewoon. En dan werkt dat hele gedoe met kiekjes voor mij ook nog eens niet. Een gezicht dat leuk blijft plakken op een foto kan ik in de werkelijkheid nogal saai vinden en gezichten waar ik niks mee heb, zouden in theorie bijzondere en verrassend aantrekkelijke trekken kunnen hebben. Als ik iemand van die planeet zou ontmoeten, that is. Dat heb ik het afgelopen jaar niet gedaan en dat gaat ook niet gebeuren. Sterker nog, ik ben in het laatste kwartaal nauwelijks online geweest.

Ik geloof gewoon niet in die bullshit. Als de big L in mijn leven en ik indertijd zo’n vragenlijst hadden ingevuld, waren we ook nooit aan elkaar gematcht. Dus weg met al die matchmaking-flauwekul. Als cupido nog ooit mijn pad kruist zie ik wel waar hij mee komt.

Leegte

2011-03-28T16:35:00.001+02:00

Wat is leegte? Ik bedoel niet een lege koekjestrommel of een pen die leeg is. Maar leegte in jezelf. Dat wat ontstaat als je iets bent kwijtgeraakt. Ik denk daar nu al een tijdje over na, over wat het nu precies is. Het is in ieder geval geen ‘niks’, daar ben ik al achter. Leegte is wel degelijk een iets. Mijn voorlopige conclusie is dat leegte een soort van levend vancuüm is. Levend omdat het niet een leegte is die niks doet en alleen maar leeg zit te zijn. Vacuüm omdat het donker en ontastbaar is. Leegte beweegt, slinkt en weer groter wordt. Het kan je misselijk maken, het kan je laten schreeuwen of huilen, het kan je laten verlangen, zelfs kan het het missende deel projecteren. Het meest venijnige is nog wel dat het je kan overvallen. Het ene moment is er niks aan de hand en het volgende moment voel je de pijn van dat wat weg is. Een vals krengetje is het, die leegte.

Klaar voor down under

2011-03-25T15:09:00.003+01:00

Van de voorbereidingen op het seizoen heb ik weinig meegekregen dit jaar. Maar ik ben er helemaal klaar voor. Overmorgen is de eerste race van het seizoen. Daar waar ie 'hoort' te zijn, in Melbourne. Om 7 uur in pyjama klaar zitten op de bank met een croissantje en mokje koffie. En dan maar hopen dat Schumi's bolide in goeie doen is. Zou geweldig zijn als ie nog een 8ste wereldtitel eraan kon plakken.

Walk on the wild side

2011-03-21T17:12:00.002+01:00

Dat ontbrak absoluut in mijn schoenencollectie. Een vrouwelijke schoen met slangenprint. En met een hele serieuze hak, maar dan niet zo hoog dat ik er niet meer op kan lopen. Tot nu. Want nu is ie er. Mijn walk on the wild side. Een yummie yummie pump met een mooie pythontekening en 7,5 / 8,5 cm hak (afhankelijk van hoe je meet). Zijn ze niet geweldig?

Gourmetparty

2011-03-18T14:39:00.002+01:00

Zo mijn werkweek zit erop. En what's next? Gourmetparty, dat is what's next. In het kader van uitgesteld verjaardagspartijtje, komen morgen 3 lieftallige dames bij mij knutselen met pannetjes. Heel fout, heel kneuterig, truttig zelfs, maar wel heel gezellig. En de perfecte oplossing voor wanneer je je verjaardag niet zo heel high-budget wilt vieren.

Op zoek naar de mol - deel 4

2011-03-17T21:36:00.002+01:00

Dat was het dan. Het eerste seizoen dat ik van begin tot eind heb gezien zit erop. Mijn mollen waren achtereenvolgens Hanna, Jan, Pepijn en Soundos. Vooral van Jan was ik heiliger dan heilig overtuigd. Art heb ik nooit verdacht, die was te obvious. Maar dat ik dan niet doorhad dat hij de perfecte dekmantel was voor de echte mol, tssss. Patrick heb ik ook nooit verdacht. Never nooit niet. En op welke dag wordt bekend wie de mol is? Juist. Op St Patricks day. Halloooooooooo! Muts! Volgens jaar koop ik een boekje en ga ik nog beter opletten. Of dat wat uitmaakt weet ik niet, maar ja nieuwe ronde nieuwe kansen.

No worries

2011-03-14T16:27:00.003+01:00

Vanwege een serie brainstormsessies die ik mag voorbereiden was ik vandaag op zoek naar een filmpje voor de kick-off van zo'n bijeenkomst. Ik weet nog niet of dit filmpje 'm wordt, maar dit moet je zien. Dit is Nick Vujicic. Een jongeman van eind 20, geboren in Australië, zonder armen, zonder benen. Deze kerel had een perspectief van 0,0 volgens de geldende standaard. Wat kan zo iemand nu bereiken? Hoezo kwaliteit van leven? Succes? Welnee! Nou, daar sta je nog van te kijken. Los van het feit dat deze Australiër een motivational speaker is die al miljoenen heeft toegesproken, heeft hij ook 2 studies afgerond, heeft hij een manier gevonden om de alledaagse dingen als tanden poetsen en koken voor elkaar te krijgen, kan hij zwemmen, is hij getrouwd en verdient hij een aardige duit met zijn hobby stock broking. Just to name a few. Deze post is niet bedoeld als 'zeur niet'-verhaal, want iedereen lijdt. Klein of groot leed, dat doet er niet toe. Nee dit filmpje is bedoeld als inspiratie om te durven dromen. En die dromen ook na te jagen. Ongeacht wat de buitenwereld ervan denkt.

Mijn eerste roadtrip

2011-03-13T15:42:00.003+01:00

Opbouwen, opkrabbelen, eerste stapjes, uitbouwen, uitrusten, elastiek op spanning zetten, ervaren, kei hard werken, dat zijn de woorden waar het bij mij al maandenlang iedere dag om draait. Gisteren stond één van de dingen op het programma die daar ook bij hoort. Mijn eerste stapjes op de snelweg sinds anderhalf jaar. Pfoeh wat heb ik daar tegenop gezien. Gelukkig was daar dinnetje M die aanbood om helemaal vanaf het midden van het land af te reizen, om met mij een klein ritje te maken. En zo geschiedde. Het werd een klein stukje op de A2, dat leek het meest praktisch. Ik had het warm, een beetje shaky en nog doodop van de week ervoor. Gezellige klets is de ultieme afleiding voor mij, dus in die mini-cabine van me leek het wel een kippenhok. De eerste kilometers zaten erop en we zaten ergens tussen Best en Boxtel toen M haar troef inzette. Ze begon over de patisserie in Vught. Het walhalla voor een choc-aholic als ik. Mijn ex had me wel eens getrakteerd op dat goddelijke snoepgoed, maar ik was er nog nooit zelf geweest. De uitdaging die me werd voorgelegd was dan ook: red jij het tot Vught? Ik wist het niet, maar ik ging het proberen. We hebben het gehaald en we zijn ook weer veilig thuis gekomen. Op de terugweg zakte ik wel weg en ik weet zeker dat ik het zonder heldin M nooit had gered. Maar bij aankomst in Nuenen vierden we mijn eerst stapjes met een heerlijk mini-taartje.

U2 week - All I want is you

2011-03-12T17:19:00.002+01:00

Deze laatste U2-week bijdrage heeft een aardige strijd moeten leveren. De hele week ging het tussen meerdere kandidaten. Silver and gold, vanwege de geweldige gitaarsolo die erin zit. Lemon, vanwege het feit dat een lekker gek dance-achtig nummer is. Maar de keuze is toch gevallen op een mooi gepassioneerd liefdesliedje, met een bijzonder sfeertje. Enjoy!

U2 week - Unforgettable fire

2011-03-11T20:54:00.000+01:00

Het maakt niet wat voor weer het is buiten. Of het sneeuwt, regent of er een brandende zon aan de hemel staat bij 30 graden. Als je dit nummer hoort krijg je het koud. Er zit een soort van stilte en alleen-op-de-wereld-gevoel in. Halverwege het nummer verandert de sfeer en met de opbouw van de strijkers daalt de gevoelstemperatuur met gemak nog een graad of 10. Hier is een echte componist aan het werk geweest. Een muzikaal masterpiece dat op gelijke hoogte staat met bijvoorbeeld Innuendo van Queen.

U2 week - Where the streets have no name

2011-03-10T14:52:00.000+01:00

Als ik me niet vergis gaat het nummer over een wijk in Belfast waar je de armoede van de bewoners kunt aflezen aan waar in de straat ze wonen. Maar dat is niet wat dit nummer bij me oproept. Ook het feit dat dit nummer een hel was om te componeren is niet wat het speciaal maakt voor mij. Het nummer vertegenwoordigt voor mij een gevoel van hoop. Vreugde en ongecontroleerde emotie om de realisatie dat iets mogelijk is. Iets wat je niet voor mogelijk had gehouden, iets waarvan je alleen maar durfde te dromen. Ineens is daar die opening. Dat gevoel. Dat doet het met me. En als het nummer aankomt bij het punt van 3.50 in het filmpje heb ik ook keer op keer een brok in mijn keel.

Minder blauw op straat

2011-03-09T15:10:00.001+01:00

Hij parkeerde zijn auto op het parkeerterrein. Terwijl hij uitstapte stonden twee agenten hem aan te kijken, duidelijk uit op een confrontatie. De ene agent zegt tegen de man: er valt me iets op aan uw auto. De man snapt niet waarop ze doelen en loopt een rondje om de auto. Ik snap niet wat eraan opvalt, zegt hij. Agent 1 tegen agent 2: Valt jou niks op aan de auto? Nummer 2: Ja hij staat niet netjes tussen de lijnen van het parkeervak. Maar ik sta nog niet geparkeerd, zegt de man, ik zet hem even hier neer om een parkeerkaartje te halen en daarna parkeer ik hem. De man loopt naar de parkeerautomaat, trekt een kaartje en parkeert de auto tussen de parkeervaklijnen. Als hij uitstapt vraagt hij de agenten, die nog steeds op hem staan te letten, of de auto zo goed staat. De agenten geven geen antwoord op zijn vraag maar vragen hem: heeft u gedronken, meneer. De man: pardon? Agent 1: ja, ik ruik volgens mij alcohol. De man die al jaren diabetes-patient is, schiet uit zijn slof en schreeuwt de agenten toe: ik ben niet aan de drank, ik heb niet gedronken, sterker nog, ik heb in geen jaren een glas bier of wat dan ook aangeraakt. Agent 1: en toch dacht ik het te ruiken. De man: als jij het verschil niet ruikt tussen een kauwgompje en alcohol dan is het goed mis met jou. Agent 1: rustig rustig meneer. De man: nee helemaal niet rustig rustig, hebben jullie niks beters te doen? Daarop loopt de man weg, het winkelcentrum in.

Dit overkwam mijn vader vorige week. Een weduwnaar van 68 die gewoon rustig zijn boodschapjes wilde doen. En waar die twee agenten het gore lef vandaan halen om een oude man te treiteren weet ik werkelijk niet. Als dit het resultaat is van ‘meer blauw op straat’, laten we het dan heel gauw terug draaien voordat IK die twee etterbakken een keer tref.

Edit: voor de mensen die zich storen aan het woord 'schreeuwt', dat was waarschijnlijk niet zo'n gelukkige woordkeuze. Mijn vader is geen schreeuwer. Maar dat er sprake was van een stemverheffing, dat weet ik zeker.

U2 week - Bullet the blue sky

2011-03-09T13:04:00.001+01:00

De star spangled banner, diepe harde klappen van Larry, dat dreigende, tergende basloopje en dan zet Edge aan en vuurt gitaar-geluidrakketten af. Prachtig. Sowieso prachtig dat een band het aandurft om zo’n statement te maken. Dat heb ik altijd gewaardeerd in U2. Ze deinzen niet terug voor een scherpe kritische boodschap. En dan ook nog eens het meest megalomane land ever aanpakken. Kudo’s! Naast de boodschap is het ook nog eens een schitterend muziekstuk met hele bijzondere teksten. The god I believe in isn’t short of cash, mister! Naarmate de song verstrijkt wordt de sfeer steeds grimmiger en donkerder met hier en daar een Doors-feel. Al met al een uniek nummer.

Blije birthday

2011-03-08T16:05:00.004+01:00

Helder, zonnig en lente-achtig. Dat is het niet vaak op mijn verjaardag. Maar vandaag gelukkig wel. Dat is een eerste reden om blij te zijn.

De eerste felicitatie was ook al vroeg in de ochtend binnen via een melig e-kaartje. Blij +1.

Mijn eerste stop vanochtend was bij de bakker, vlakbij VIS. Die heeft twee super yummie specialiteiten: hazelnootvlaai en appel-nougatvlaai. Maar er lag geen hazelnootvlaai in de vitrine. Bummer! Toch even gevraagd en wat bleek, ze waren er net een paar aan het maken, of ik een paar minuutjes kon wachten. Ja dat kon ik wel, voor hazelnootvlaai altijd. Weer een blij puntje.

Bij aankomst op VIS HQ bleek mijn werkplek ‘grondig versierd’, deden de collega’s auditie voor The Voice of Holland met hun uitbundige “Lang zal ze leven” en feliciteerde collega D me met mijn verjaardag van eergisteren (houdt hij al meer dan 10 jaar vol). Puntje erbij op de blij-meter.

Volgende stop was een meeting bij mijn detacheringsproject. Natuurlijk mèt taart. Goede bespreking en ook hartelijke felicitaties. Blij x 5.

Na de meeting ging ik naar huis om verder te werken aan de besproken stukken. Daar trof ik stapel facebook-felicitaties en een nog grotere berg Twelicitaties. Blij puntje 6 t/m 32.

Verspreid over de ochtend ook enkele telefoontjes en smsjes en inmiddels staat de blij-meter al op meer dan 35. En dat is op zich alweer een reden om blij te zijn. Bedankt voor alle blijtjes allemaal. Ik heb gewoon een hele blije birthday!

U2 week - Gloria

2011-03-08T07:42:00.001+01:00

Nee deze track heb ik niet gekozen omdat het vandaag lang zal ik leven in de Gloria is, dit nummer stond al in mijn beste 7. Eveneens van het album Under a blood red sky. Wat maakt dit nummer tot een fav-je van mij. Wat niet? Het betere roswerk op de drums, die fantàstische gitaarmelodie die in je hoofd blijft plakken en de overdosis energie. Kun je je voorstellen dat je in het publiek stond bij dit concert? Dan ben je na het horen van Gloria toch zo high als maar zijn kan, niet? Ik krijg de neiging om luidkeels mee te lallen en te springen. Uitzinnige stuiterende breed grijnzende blijheid, dat is wat dit nummer voor mij betekent.

U2 week - God part II

2011-03-07T08:00:00.001+01:00

Vandaag een eenvoudig nummer in de 7 van U2. God part II. Het nummer is een vervolg op God van Lennon. Wat dit nummer speciaal maakt voor mij is het heerlijke drumwerk en vooral de magistrale tekst. Briljante vondsten als ‘Don't believe in the Uzi, it just went off in my hand’ en ‘He says he's gonna kick the darkness 'til it bleeds daylight’ geven dit nummer een cynisch tintje. Ieder rijtje ‘don’t believes’ wordt afgesloten met ‘I believe in love’. En mensen, that’s all there is to it.

Schoonmaak-WOEDE

2011-03-06T16:32:00.002+01:00

Zes wasjes gedaan en opgevouwen, begane grond gestoft en gestofzuigd, met plumeau door de hut heen, het grote raam gewassen (3x... het was nodig) en het grote gordijn gewassen (ophangen is nog de vraag of me dat alleen lukt). Aardige score voor iemand die schoonmaken haat. Nou nou wat een term Liaan. Aan boodschappen doen heb ik een grondige hekel. Maar schoonmaken haat ik. En dan heb ik het nog niet eens over het aller-aller-grootste-kut-klusje of them all, de badkamer. Ik heb nog liever knallende hoofdpijn dan dat ik die ruimte moet poetsen. Ik ben er gewoon niet voor in de wieg gelegd. Voor sommige mensen is schoonmaken iets therapeutisch. Voor mij is het de grootste waste of time ever. Ik kan me er niet toe zetten. Daarom heb ik vandaag besloten: zodra ik structureel iets beter in de slappe was zit, schaf ik à la minuut een schoonmaakster aan. Dat gezegd hebbende ga ik de droger weer aan zetten.